OVER HET SBO - BRIEVEN VAN LEDEN

I HULP & ADVIES I ACTIVITEITEN I HET BESTUUR I LID WORDEN I TARIEVEN I BRIEVEN VAN LEDEN I

Hier zullen wij brieven plaatsen van leden van het Steunpunt Blijven Ouderschap. De inhoud van deze brieven kan gericht zijn aan het SBO zelf, maar ook aan andere.

Ik, in de vechtscheiding van mijn ouders

Toen ik acht jaar was, besloten mijn ouders dat ze genoeg hadden van elkaar. Hun volste recht, maar ze hadden iets subtieler mogen zijn. Elke avond weer hetzelfde verhaal, slaande deuren, mijn broer en ik snel bed in, geroep zo hard dat we zelfs van daar elk woord konden verstaan, hoewel we van al die vuile woorden nog maar weinig begrepen. Als het toch eens een avond stil bleef, was ik nog banger als anders. Dan lag ik samen met mijn broer op de vloer van zijn kamer (recht boven de living) om te kunnen horen wat er aan de hand was. Na twee jaar van dat hadden ze eindelijk genoeg geschreeuwd en ging mama verhuizen. Ze had een appartementje gevonden twee straten verder, en ik zou elke week wisselen. Mijn broer was intussen bijna meerderjarig, en hij besloot om gewoon bij papa te blijven.

Toen was het heel eventjes fijn. Het was heel wat rustiger in huis bij papa, bij mama was alles nieuw (of op z'n minst anders), en dus zeker zo interessant. Jammer genoeg bleef het niet zo fijn.

Elke vrijdagavond moest ik wisselen, een hele verhuis dus, want er moesten heel wat kleren mee, mijn schoolboeken, zelfs mijn hamsters deden mee aan de hele co-ouderschapregeling. Afscheid nemen was niet zo fijn, maar werd snel vergeten door de vreugde van het weerzien van mijn andere ouder. Het weekend diende om aan te passen aan de andere regels,die ik maar al te goed kende, én om uitgehoord te worden. Omdat mijn moeder maar twee straten verder woonde, kwamen ze allebei regelmatig voorbij aan de woning van de andere, de ideale controle. Vragen als ‘van wie was die auto die daar stond', ‘er brandde geen licht, waar waren jullie' en ‘waar ging je naar toe' werden routine. Ik ging al bijna vanzelf verslag uitbrengen. Maandag, dinsdag en woensdag waren wel leuk, ik had al snel begrepen dat mijn ouders beide wouden dat ik hen het liefste had, en bereid waren daar redelijk ver voor te gaan. Bij alles wat ik kreeg, werd wel gezegd dat ik ook maar eens tegen papa/mama moest zeggen dat ik dat allemaal weer gekregen had, wat het effect weer aardig afzwakte. Donderdag was de dag om mij voor te bereiden op het afscheid, met weer de nodige opmerkingen over mijn andere ouder, zodat ik er zeker niet te erg naar zou uitkijken. En vrijdag begon alles weer helemaal opnieuw.

Toen ik twaalf werd verhuisde mijn mama opnieuw, verder weg. Hierdoor viel een groot deel van de controle weg, en moest ik dus sterker ondervraagd worden om aan informatie te komen. Na al het voorgaande was de bewondering die kinderen voor hun ouders hebben bij mij al voor een groot deel weg, en nu werd het echt teveel. Ik wou het liefst helemaal alleen zo ver mogelijk weg gaan. Maar als twaalfjarige heb je weinig opties. De enige oplossing die ik had om het gemakkelijker te hebben, leek me kiezen voor één ouder. Welke kon mij eigenlijk niet veel schelen. Uiteindelijk heb ik gekozen voor mijn vader, omdat mijn broer daar ook nog woonde en omdat ik meer vreesde voor mijn vader zijn reactie als ik zou zeggen dat ik niet meer daar wou wonen, als voor die van mijn moeder. Niet eerlijk, maar dat waren mijn ouders ook niet.

Ik heb mijn moeder toen vier jaar helemaal niet meer gezien. Als meisje van net twaalf is dat zeker zo vervelend, papa's zijn in sommige dingen gewoon niet zo goed. Maar ik heb geleerd om mij alleen te redden. Bij papa waren ze heel fier dat ik eindelijk de juiste beslissing genomen had, mama pakte het iets anders aan, namelijk door elke keer als ik normaal naar haar moest en toch niet kwam, klacht neer te leggen bij de politie. Zodat ik elke zaterdagvoormiddag afspraak had op het politiebureau, om even te verklaren dat ik niet naar daar wou. Uiteindelijk heeft ze dat opgegeven.

Op mijn zestiende ben ik toch weer met mijn moeder in contact gekomen, en heb ik weer regelmatig met haar afgesproken. Over die vier jaar wordt zo weinig mogelijk gesproken, enkel mijn fotoalbum liegt er niet over, dat heeft vier jaar lege pagina's. Net of ik een tijdje niet bestaan heb.

Nu ben ik negentien, i k woon samen bij mijn vriend, die zelf gescheiden is en twee zoontjes heeft. Ik probeer er zoveel mogelijk voor hen te zijn, hoewel ik besef dat ik hun pijn niet voor hen kan verwerken, dat zullen ze zelf moeten doen. En de voordelen die het meebrengt, die hebben ze zelf al ontdekt. Ik ga nog regelmatig langs bij mijn ouders. Ze hebben nu allebei een nieuwe partner, waar ik goed mee overweg kan. Ik weet dat als ik echt een probleem heb, mijn ouders allebei hun best zullen doen om mij te helpen, maar ik vraag liever geen hulp. Door mijn ouders ben ik veel gevallen, maar weet ik nu ook dat ik toch elke keer wel weer opsta. En dat is misschien ook wel een waardevolle les die ze mij onbewust toch hebben meegegeven.

Rebecca

Een rechtszaak met je dochter

Onbegrip tussen twee mensen is het ergste wat er is, elkaar verkeerd begrijpen of niet begrijpen daar komt ruzie van dat eindigt met verdriet en pijn. Als je getrouwd bent en kinderen hebt dan komt er een echtscheiding van die meestal via een advocaat zal gebeuren. Die geeft je raad en zegt wat je doen moet.

MAAR GEEFT DIE WEL DE JUISTE RAAD ? GAAN WE NIET TE SNEL NAAR EEN ADVOCAAT?

Ik ben twee keer getrouwd geweest en ik heb drie kinderen.

Twee dochters uit mijn eerste huwelijk van 23 en 24 jaar en een zoontje van vijf jaar van mijn huidige vriend.

Ik woon alleen met mijn zoontje want mijn vriend woont niet bij mij, en mijn dochters zijn allebei het huis uit.

Mijn jongste dochter is met 21 jaar bij haar vader in Nederland gaan wonen, en mijn andere dochter is al sinds haar 18 de het huis uit en woont samen met haar vriend.

Ongeveer twee jaar geleden kreeg ik ruzie met mijn oudste dochter.

Het was zo erg dat ik in een kwaaie bui tegen haar zei dat ze nooit meer bij mij thuis mocht komen en dat ze haar broertje ook nooit meer zou zien. Ze had mij veel pijn gedaan en ik wilde het haar nu ook eens laten voelen ze was erg gehecht aan haar broertje dus dit was een grote straf voor haar. Enkele weken gingen voorbij en ik was nog steeds kwaad. Ze probeerde met telefoontjes en smsjes maar ik reageerde niet.

Toen is ze naar zijn schooltje gegaan om haar broertje daar te zien.

Ik had de directrice verwittigd dat indien mijn dochter zou komen zij mij moest bellen. Dat gebeurde ook ze is mij zelfs thuis komen halen. Mijn dochter had haar huilend overtuigd dat ze absoluut haar broertje wilde zien en ze had medelijden met mijn dochter. Er zijn toen afspraken gemaakt dat mijn dochter onder begeleiding van iemand, op school haar broertje kon gaan bezoeken. Maar het is toen allemaal anders gegaan. 

Mijn dochter en ik kregen weer ruzie en ik kreeg van haar advocaat een brief waar ze voor een omgangsregeling vroeg voor haar broertje. Ik begreep het verkeerd (achteraf gezien) en liep ook direct naar een advocaat, en de bal was aan het rollen.

Ze spande een procedure in voor de jeugdrechtbank ivm bezoekrecht voor haar broertje.

Ze eisde dat ze haar broertje elke zaterdag zou zien tussen 1300 uur en 1700 uur.

Er kwam een hele procedure die ik toch nog via mijn advocaat heb kunnen laten uitstellen naar een latere datum.

Ondertussen probeerde ik met mijn dochter te onderhandelen, maar ze vertrouwde mij niet meer. Ik stelde voor om de 14 dagen bezoekrecht van 1300 uur tot 1700 uur. Ze vond dat goed maar ze wilde geen onderlinge overeenkomst het moest via de rechtbank gaan.

Met haar praten ging niet. De advocaten moesten maar de besluiten neerleggen en het ging hard op hard.

Ik vond het verschrikkelijk, een rechtszaak tegen mijn eigen dochter, en alleen omdat ik in een boze bui tegen haar gezegd had dat ze haar broertje nooit meer zou zien.

En dan de besluiten van de advocaten, we waren elkaar gewoon aan het zwart maken zodat de vuile was werd uitgehangen en dat allemaal in het openbaar voor de jeugdrechtbank.

Hoe kon ik dit tot een goed einde brengen?

Ik zag het niet meer zitten. Toen zei mijn vriend dat hij een zekere luc Arron kende van SBO, misschien kon die helpen, ik moest die maar eens opbellen.

En ik heb gebeld.  Ik vertelde mijn verhaal aan Luc en hij vroeg mij direct het telefoonnummer van mij dochter. Hij beloofde mij met haar contact te nemen en hij zou proberen al het nodige te doen wat hij kon.

Het moest allemaal snel gaan want er was weinig tijd, een week later was de rechtszaak al en die kon niet meer worden uitgesteld. Het was vijf voor twaalf. Toch heeft Luc het voor elkaar gekregen om een positief gesprek te hebben met mijn dochter, waar ik nu altijd nog zeer dankbaar voor ben.

DE RECHTSZAAK IS NOG WEL DOOR GEGAAN MAAR DE ADVOCATEN HEBBEN DE BESLUITEN NIET NEERGELEGD. DIE HEBBEN ZE KUNNEN VERSCHEUREN.

Er is een onderlinge overeenkomst gemaakt die door de rechtbank bekrachtigd (gehomologeerd) is geworden. En de rechter zei zelf: " deze rechtszaak is nu eens op een verstandige manier in orde gebracht "

Luc en Linda, langs deze weg wil ik jullie nogmaals bedanken wat jullie voor mij en mijn dochter hebben gedaan. We zijn nu bijna een jaar verder en de band tussen mij en mijn dochter wordt steeds beter. We zien elkaar om de 14 dagen ivm. het bezoek van haar broertje en buiten uit bellen we met elkaar. We proberen opnieuw een moeder dochter relatie op te bouwen,

DANK JE WEL 10000000000000000000000 KEER DANK!

Marjolein

Ela

Tijdens ons laatste telefonisch gesprek heeft u het volgende gezegd:

“Wordt je (ik als vader) na 10 jaar wakker en maakt je je zorgen om onze dochters”.

Met deze beantwoord ik uw vraag en verwijten die ik van u gehoord heb. Het gaat over ouderverstoting, oudervervreemding en ontvadering, uw "wettelijke plicht" ook als moeder, alimentatie of onderhoudsgeld, waarvoor dient het, kinderbijslag of kindergeld, uw fiscaal voordeel , studiekosten en het meerderjarig worden.

Ik herhaal ook even u woorden na onze scheiding:

“ik zal (moeder) er alles aan doen dat onze dochters een vader zullen hebben, ik zal nooit in de weg staan tussen onze dochters en u (vader)”.

Wat heeft u in het belang van het onze dochters gedaan? Heeft u de sociale en emotionele aanpassing van onze dochters positief beïnvloed? Heeft u getracht dat onze relatie ten opzichte van onze dochters gebaseerd zou zijn op wederzijds vertrouwen en respect? Vrienden moeten wij niet zijn maar ouders blijven wij beiden voor onze dochters en we moeten een positieve houding hebben tegenover onze dochters. Dit vraagt een grote inspanning van ons. Uw gevoelens van agressie, woede, schuld en machteloosheid zouden opzij moeten gezet worden. Dat u met mij voortdurend ruzie maakt is zeker niet in het voordeel van onze dochters. U dient onze dochters te steunen in hun contact met mij, de vader.

Je vergeet dat wij verantwoordelijk blijven voor de opvoeding van onze dochters, ook al wonen wij niet samen. Concreet betekent dit dat u geen beslissingen kan nemen zonder medeweten of akkoord van mij wat u toch al jaren doet. U gebruikt onze dochters als wapen in de "oorlog" tegen mij. U begrijpt niet dat deze scheiding die met conflicten gepaard gaat allerlei negatieve effecten heeft op onze dochters zoals b.v. slechte schoolprestaties, depressieve klachten, meer riskante gewoonten en in een later stadium mogelijke relatieproblemen. U luister weinig of niet naar onze dochters.

Risicofactoren voor onze dochters is de afwezigheid van beschermende factoren en verder doorruziënde ouders, weinig of geen sociale contacten en geen toegang tot hulpverlening. Zo wilt u bewust geen kontakt met het STEUNPUNT BLIJVEND OUDERSCHAP (SBO). Bewust omwille dat het mijn voorstel is. Het is een teken dat u de belangen van onze dochters niet inziet. De specialisatie van het SBO is erop gericht de omgang tussen kinderen en hun BEIDE ouders te garanderen, te bevorderen of te herstellen. Het SBO staat open voor iedereen die hulp vraagt of nodig heeft, dus ook moeders. Het SBO werkt nauw samen met diverse hulpverleningscentra in gans Vlaanderen. (CAW's, CGG's en Neutrale Bezoekruimten Child Focus) en tevens ook met psychologen, advocaten,notarissen en (echt) scheidingsbemiddelaars e.a. 

Ela wordt het niet tijd dat je aan onze dochters, hun toekomst en de gevolgen van u gedrag begint te denken.

Wat ik echter niet kan begrijpen. Je bent aan een nieuw leven begonnen, een nieuwe partner, je zou gelukkig moeten zijn. Welk belang heb je dan eraan om verder uw “oorlog” tegen mij te voeren en daarbij de kinderen te gebruiken.

Ouderverstoting, oudervervreemding en ontvadering

Weet u wat dit betekent? Het is een vorm van psychische kindermishandeling. Kinderen scheiden mee. Maar hoe? Onze dochters  wachten op vrede tussen ons.

Stel u zelf eens de vraag. Bent u bewust of onbewust bezig met ouderverstoting, oudervervreemding en ontvadering? Door vaderverstoting wordt er van lichte tot zeer ernstige psychische/emotionele schade toegebracht aan onze dochters, op korte en lange termijn. Een aantal vragen om dit bij u zelf na te gaan: wees hierbij eerlijk in de beantwoording, wees eerlijk naar onze dochters toe.

Gedrag van onze dochters: Gelooft u dat onze dochters veel van het gedrag en de houding van ons overnemen? Gelooft u dat het gedrag en de houding van onze dochters veelal aangeleerd wordt door ons, leerkrachten, buurtbewoners, kinderen in de omgeving? Gelooft u dat onze dochters makkelijk te beïnvloeden en bang te maken zijn?

Spreken over mij (hun vader) met onze dochters: Bent u tegenover of in het bijzijn van onze dochters positief over mij? Of maakt u denigrerende opmerkingen en/of laat u uw eigen negatieve emoties ten aanzien van mij duidelijk aan onze dochters merken? Suggereert u onze dochters wel eens, dat het bij mij niet leuk is? Dat er bij mij thuis mogelijk ‘dingen' gebeuren die ‘niet fijn' zijn? Denkt u dat onze dochters hier gevoelig voor zijn? Denkt u dat onze dochters kunnen schrikken van wat u suggereert en er angstig gedrag door kunnen gaan ontwikkelen? Relativeren onze dochters middels eigen ervaring of uw uitspraken werkelijk zo zijn?

Spreken over mij (hun vader) met andere : Spreekt u met respect over mij met familie en/of vrienden in het bijzijn van onze dochters? Laat u uw negatieve emoties duidelijk merken, terwijl onze dochters aanwezig zijn?

Telefoontje, brieven, emails van mij (hun vader) voor onze dochters: Bent u enthousiast naar onze dochters toe als ik bel? Zegt u tegen onze dochters op een neutrale of negatieve toon dat er ‘iemand' voor hun aan de telefoon is ? Of roept u ze enthousiast, spoort u ze aan om aan de telefoon te komen, om te vertellen over wat ze bijvoorbeeld die dag hebben meegemaakt? Reageert u anders op een telefoontje van mij als u alleen bent of als u visite hebt of bij het bijzijn van uw partner? Spoort u onze dochters, als zij hier mogelijk niet zelf aan denken, om af en toe eens naar mij te bellen? Als er iets leuks is gebeurd of iets bijzonders is in het leven van onze dochters? Bent u enthousiast naar onze dochters als er post voor hen is van mij?

Omgang van onze dochters met mij (hun vader) en verbijf bij mij (hun vader): Bent u blij voor onze dochters als ze bij mij zijn? Laat u dit aan onze dochters merken? Gaat u samen met onze dochters een verjaardagskadootje kopen voor mij? Laat u onze dochters mij bellen op mijn verjaardag, stimuleert u dit? Helpt u onze dochters enthousiast om naar mij te komen? Beseft u dat uw actieve gedrag positief ondersteunend werkt en als goedkeuring door onze dochters wordt beleefd, nml. dat het goed en leuk is om naar vader te gaan? Weet u wat onze dochters leuk vinden als ze bij mij zijn ? Bent u enthousiast, of keurt u de door mij aan de kinderen gegeven kadootjes af waar de kinderen blij mee zijn vaak openlijk tegenover onze dochters? Voorkomt u dat ik bij belangrijke gebeurtenissen van onze dochters aanwezig kan zijn, door bijvoorbeeld speciale dagen de data, locatie en tijden hiervan te onthouden of niet uit te nodigen?

Spreken over mijn (hun vader) relatie: Heeft u zelf moeite met mijn nieuwe relatie? Laat u dit aan onze dochters merken? Hoe gaat u hiermee om? Kunt u de problemen die u ervaart in uw eigen leven scheiden van het mijne? Probeert u over mijn nieuwe relaties via onze dochters meer te weten te komen?

Omgang van onze dochters met de oma (vaders zijde): Bent u enthousiast over mijn moeder, oma van onze dochters? Als dit niet zo is, heeft dit te maken dat het mijn moeder is? Gaat u samen met onze dochters een verjaardagskadootje kopen dat ze aan hun oma (vaders zijde) kunnen geven? Spoort u onze dochters aan om af en toe oma te bellen? Laat u eventuele negatieve gevoelens merken aan onze dochters? Hoe denkt u wat het voor onze dochters betekent, als zij merken dat u hun oma afwijst ?

School: Denkt u dat onze dochters het fijn vinden als we samen trots zijn op hun school-bezigheden en prestaties en daar interesse in hebben en aandacht aan schenken? Denkt u dat dit goed is voor onze dochters? Vindt u dat ik mij niet met de school moet ‘bemoeien' ? Dat u als moeder "beter" dan ik met de school omgaat ? Dat de school alleen voor u is, niet voor mij? Vindt u, omdat u bijvoorbeeld het ouderlijk gezag heeft, dat ik niets met de school te maken heb en daar "dus" weg moet blijven? Probeert u mij actief en fanatiek weg te houden van de school van onze dochters? Spant u zich actief in richting leerkracht of directie van de school om informatie van de school over onze dochters van mij te houden? Vindt u dat u de enige bent die "recht" heeft op het contact met de school? Denkt u dat het goed is voor onze dochters dat ik niet weet hoe het erop school aan toegaat ? Is het niet fijn voor onze dochters als ik hen complimenteer over hun werk op school? Dat ik interesse toon in hun activiteiten op school en erover mee kan (wil) praten? Denkt u dat dat goed is voor het zelfvertrouwen van onze dochters, nu én later ?

Overige vragen: Wilt u als moeder mij uit de weg ruimen uit het leven van onze gezamelijke dochters? Wilt u meer geld van mij en gebruikt u daarvoor onze dochters? Gebruikt u onze dochters als wapen in uw eigen strijd ? Is contact met mij, als ex-partner, problematisch voor u? Heeft de relatie van onze dochters met mij daar iets mee te maken? Wordt u aangespoord door andere om mij van onze dochters te verstoten? Heeft u als moeder een nieuwe partner die de omgang tussen onze dochters en mij tegenwerkt omdat hij als de enige "papa" gezien wil worden voor onze dochters? Probeert u als moeder, mij van onze gezamelijke kinderen "weg te poetsen" uit uw leven, aan uw nieuwe partner aan te tonen dat hij de enige man is in uw leven?

Uw wettelijke plicht ook als moeder

Omgang en informatie: Ouders en kinderen hebben recht op omgang met elkaar, dat staat zo in de wet. Ook na een echtscheiding.

Informatie en consultatie: Als één ouder het gezag heeft over het kind, heeft die de plicht de andere ouder op de hoogte te houden van belangrijke zaken die met het kind te maken hebben. Zaken over school, gezondheid en dergelijke. Bovendien moet de ouder die het gezag heeft de ander raadplegen over belangrijke beslissingen die het kind aangaan.

UITTREKSEL uit het BURGERLIJK WETBOEK (zie ook scheidingsakte)

TITEL IX - OUDERLIJK GEZAG

AFDELING 1.  DE PERSOON VAN HET KIND

374. Wanneer de ouders niet samenleven, blijven zij het ouderlijk gezag gezamenlijk uitoefenen en geldt het in artikel 373, tweede lid, bepaalde vermoeden. Bij gebreke van overeenstemming over de organisatie van de huisvesting van het kind, over de belangrijke beslissingen betreffende zijn gezondheid, zijn opvoeding, zijn opleiding en zijn ontspanning en over de godsdienstige of levensbe­schouwelijke keuzes of wanneer deze overeenstemming strijdig lijkt met het belang van het kind, kan de bevoegde rechter de uitoefening van het ouderlijk gezag uitsluitend opdragen aan één van beide ouders. Hij kan eveneens bepalen welke beslissingen met betrekking tot de opvoeding alleen met instemming van beide ouders kunnen worden genomen. Hij bepaalt de wijze waarop de ouder die niet het ouderlijk gezag uitoefent, persoonlijk contact met het kind onderhoudt. Dat persoonlijk contact kan enkel om bijzonder ernstige re­denen worden geweigerd. De ouder die niet het ouderlijk gezag uitoefent, behoudt het recht om toezicht te houden op de opvoeding van het kind.  Hij kan bij de andere ouder of bij derden alle nuttige informatie hieromtrent inwinnen en zich in het belang van het kind tot de jeugdrechtbank wenden . In elk geval bepaalt de rechter de wijze waarop het kind wordt gehuisvest en de plaats waar het in het bevolkingsregister wordt ingeschreven als hebbende aldaar zijn hoofdverblijf.

Alimentatie of onderhoudsgeld en waarvoor dient het

Bij een echtscheiding wordt het hoederecht (wettige woonplaats) over de kinderen aan een van de ouders toegewezen. In ons geval aan u. De ouder waar de kinderen gedomicillieerd zijn, kan de kinderen vermelden als personen ten laste.

Wat is alimentatie of onderhoudsgeld? Onderhoudsgeld is een vergoeding die ik aan jou betaal ten behoeve van onze dochters. Deze is toegekend door de rechtbank aan de ouder die in hoofdzaak de kosten voor het levensonderhoud draagt. Dit is het algemeen principe. Dit principe omvat de plicht van elke ouder om bij te dragen in de kosten die verbonden zijn aan het levensonderhoud en passende opleiding van het kind. Ik betaal aan U alimentatie in uitvoering van onderhoudsverplichting, opgelegd door het Burgerlijk Wetboek of het Gerechtelijk Wetboek.

Waarvoor moet alimentatie dienen? Alimentatie dient om bij te dragen aan het levensonderhoud. De wetgever heeft er voor gekozen om geen opsomming te maken van de kosten die door de alimentatie gedekt moeten zijn. Men spreekt over kosten in hun algemeenheid. Tegelijk staat er ook nergens dat àlle kosten door de alimentatie gedekt worden, ook niet in onze scheidingsakte. Dit betekent in de praktijk dat de algemene kosten zoals kledij, speelgoed, schoolgerief enz… te bekostigen is door de ouder die de alimentatie ontvangt, dus u. Wanneer een kind meerderjarig is kan het onderhoudsgeld aan het kind zelf worden toegekend. In dat geval kan het kind, zolang het voldoet aan de voorwaarden om onderhoudsgeld te krijgen, geen eigen inkomen geniet en niet ouder is dan 25 jaar, deze zelf uitbetaald krijgen.

U ontvangt onderhoudsgeld van mij voor onze dochters. Dit jaar bedraagt dit 144,90 euro per kind per maand. Dit bedrag is ook jou bijdrage in de levensonderhoud van onze dochters. Voor het jaar 2006 geeft dit 3 477,72 euro onderhoudsgeld dat u van mij ontvangt en als we jou bijdrage erbij tellen heeft u 6 955,44 euro onderhoudsgeld voor het jaar 2006 voor levensonderhoud, gezondheid  van onze dochters.

Kinderbijslag of kindergeld

Dit is een uitkering van de Staat aan de ouder of ouders van een of meer kinderen als tegemoetkoming in de kosten van opvoeding en verzorging. De overheid betaalt dus mee aan de kosten die horen bij de opvoeding en onderhoud van onze dochters. Met onderhoud wordt bedoeld eten, kleding, studie, hobby's en dergelijke. De hoogte van de kinderbijslag die u ontvangt, hangt af van de leeftijd van onze dochters en.

In de wet staat er een basisbedrag per kind. Voor Laura is dat 77,05 euro en voor Sara 142,58 euro per maand. Rekening houdend met de leeftijd van onze dochters ontvangt u voor Laura 105,80 euro en voor Sara 182,48 euro per maand (deze info heb ik ontvangen van het kinderbijslagfonds). U ontvangt op dit ogenblik 289,28 kindergeld voor onze dochters per maand die ook dienen voor de onderhoud en opvoeding van onze dochters.

Uw fiscaal voordeel.

Onze dochters die bij u inwonen, worden bij u fiscaal ten laste genomen vermits zij deel uitmaken van jou gezin. U kunt onze dochters ten laste nemen in uw aangifte van de personenbelasting. U heeft dus recht op een toeslag van de belastingvrije som voor onze twee dochters (informatie bekomen dienst belastingen). Dit bedrag dient ook voor de opvoeding, gezondheid en onderhoud van onze dochters. U geniet van een fiscaal voordeel zolang wij gescheiden zijn

Studiegeld

Studiegeld voor het academiejaar 2006/2007 bedraagt voor niet-beursstudenten 523 euro. Ik zal aan u 50% van het studiegeld betalen zoals ik u al eerder geinformeerd heb per mail. Vanaf september 2006 tot juni 2007 betaal ik elke maand 26,15 euro wat een totaal geeft van 261,50 euro (50% studiegeld). Indien Laura een studiebeurs zal ontvangen zal dit in de min gebracht worden van de te betalen bedrag voor het academiejaar 2006/2007. De volgende weken zult u dan ook de nodige informatie bekomen of Laura recht heeft op een studiebeurs. U heeft mij echter geen informatie doorgestuurd wanneer u dit aangevraagd heeft, waar en bij wie (naam van persoon en kontakt). Dit zijn dan ook de enige kosten die ik zal bijdragen voor Laura haar studie's. Andere kosten worden betaald door het alimentatiegeld, kindergeld en het fiscaal voordeel.

Meerderjarig worden.

‘Meerderjarig worden' is wellicht één van de belangrijkste scharniermomenten in ieders leven. Zo ook die van onze dochter Laura. Vanaf dan wordt men beschouwt als volledig handelingsbekwaam. Dit betekent dat men zélf voor alle beslissingen instaat maar ook persoonlijk verantwoordelijk is.

Vanaf 18 jaar mag je gaan stemmen, je kunt je kandidaat stellen voor bijvoorbeeld Gemeenteraadsverkiezingen, je mag zonder toestemming van je ouders een bankrekening openen, je kunt zelf een proces aanspannen bij de rechter, iemand kan tegen jou een proces aanspannen, je mag je rijbewijs gaan halen, je mag 's nachts gaan werken, je mag trouwen zonder toestemming van je ouders, je kunt zelf, wanneer dat nodig is een uitkering aanvragen. D it betekent ook financieel verantwoordelijk worden.

Veel zaken leer je door ervaring. Daarom wil ik als vader Laura helpen om haar weg te vinden in deze wereld. Vanaf september 2006 wil ik mijn alimentatie bijdrage rechtstreeks op Laura haar zichtrekening storten. Dus 144,91 euro. W aarvoor zou dit alimentatie gebruikt worden? Dagelijkse kosten zoals vrije tijd, tijdschriften, GSM en andere.

Zeker nu ze de stap onderneemt om naar Hasselt te gaan studeren betekent dit dat ze zelfstandig moet worden. Het prettigste voor Laura zal natuurlijk zijn dat ze zelf kan beslissen voor wat ze haar geld zal uitgeven. Ik zou het fijn en tof vinden als wij dit samen zouden kunnen doen en zo Laura helpen om zelfstandig te worden. Wat zeker zal helpen om rustig en met goede resultaten haar studie te voltooien.

Samenvatting

Samengevat heeft u +/- 13 500,00 € (gezamelijk onderhoudsgeld, kindergeld, fiscaal voordeel) voor de levensonderhoud, verzorging en gezondheid van onze dochters zoals eten, schoolgerief, bus, trein, tram, kledej, speelgoed, hobby's en andere voor het jaar 2006. Dit komt overeen met +/- 1 125,00 € per maand voor onze dochters.

In het belang van onze kinderen laat ons allebei en tevens de zorg -ouders een beetje gezond verstand gebruiken, dit kan alleen maar ten goede komen van onze kinderen maar ook ten goede voor de beide relaties.

Als wij af en toe wat water bij onze wijn doen en door iets uit te spreken als volwassenen mensen ga je onze kinderen zien open bloeien en dat is het allerbelangrijkste, wij zijn nu ex-partners van elkaar geworden maar wij blijven beide nog altijd ouders van "onze kinderen".

Onze kinderen hebben niet gevraagd dat hun mama en papa uit elkaar gaan en hebben er ook geen nut bij als de beide ouders elkaar niet respecteren als ouders.

Vriendelijk groeten

Artur Stala

Om jullie te bedanken om mij ook de juiste inlichtingen te geven en ja ook was het een steun.

Ik heb nu een bilocatie toegewezen gekregen op de rechtbank , binnen enkel weken zal ik ook het vonnis ervan ontvangen, hoop ik. Enkel nu is mijn wens voldoening geworden en de kleine wou ook meer bij mij zijn, daarom deed ik het ook. Nu zal mijn taak als volledige papa weer kunnen ingevuld worden.

Ik moet zeggen dat ik veel steun had aan jullie, mijn korte familie als ook sommige mensen om mij heen en die allen bedank ik van harte. Mijn grootste inspiratie heb ik in een liedje gevonden, dat zeker altijd in mijn leven zal weerklinken. Ik beloofde om het ook aan jullie door te geven. Ik hoop dat er nog meer zoals ik, er baat mee kunnen hebben.

Vanwege mij kan ik zeggen, dat ik jullie bewonder voor jullie opoffering steeds aan al de mensen die jullie op deze manier willen helpen. Proficiat.

Beste groetjes

Stephan Lahau  

Hallo,

We willen toch laten weten dat jullie begeleiding en gesprekken ons enorm hebben geholpen!

Wonder boven wonder verloopt alles hier een stuk relaxer en veel gezelliger.

We zijn alle drie naar elkaar aan het groeien. De grootste verandering is wel Roos haar houding naar mij. Deze ochtend gaf ze me spontaan een knuffel en zoen voor ze naar school ging. Dit is de laatste tijd wel al vaker gebeurt. Je merkt dat ze haar veel beter voelt, ik zou zelfs durven zeggen: dat ze haar gelukkig voelt. Wanneer ik of Bart haar een aanmerking geven, aanvaard ze die zonder mokken of boze blikken.

Het is nu heel leuk om met ons gedrieën samen te zijn. Ik zal dit een paar maand geleden niet geloofd hebben.

Ook tussen mij en Bart loopt het veel beter. Er is nu meer wederzijds respect voor elkaars "anders zijn". En we zijn terug naar elkaar aan het groeien.

Voor ons hebben jullie een enorm verschil gemaakt!

Bedankt!

Liefs

Vero,Bart en Rozemarijn

beste Luc ,Linda en collega's

Nog steeds werken jullie belangeloos voor mensen,en in 't bizonder
voor kinderen in nood.Vandaag viel het ledenblad weer in de bus,das voor
mij nog steeds 'n goei bron van informatie en ieder blad heeft toch wel iets
waar je persoonlijke erkenning,genoegdoening of huiver in terug vind. Een
van de rijkste landen vd.wereld,zegt men toch,slaagt er niet in 'n deftige
regeling te treffen voor kindren in 'n scheiding tussen 2 ouders...
wat ons zelf betreft,Dirk & Dennis,t'was vree plezant verleden jaar in de
sneeuw maar wij zijn/waren dit jaar niet paraat aan zee...dennis wou wel
maar de papa heeft 'n tijdje buiten spel geweest door een T.I.A 'n
herseninfarct dus.Waarschijnlijk heeft de stress vd.gepasseerde 2à3 jaar met
problemen rond de situatie van co-ouderschap zich gewreekt .Het word 'n jaar
ziekekas en revalidatie.De positieve kant vd.zaak is dat alles nu in 'n
stroomversnelling zit rond de bezoekrechtovreenkomst met de moeder en
famillie van dennis.Er gaat nu werkelijk iets beslist worden en op papier
komen ,gewettigd door 'n jeugdrechter.Dennis verblijft nu 1week bij z'n mama
en 1 bij papa ,en t'loopt goed,eindelijk... Maar dennis kon ook gene papa
meer gehad hebben na die T.I.A...Dat besef is blijkbaar nu ook de andere
kant gekomen,een beetje laat ma t'komt toch goed .Dan denk ik aan de mensen
waar het zo goed nie afloopt,hopelijk eindigen zij ook niet in t'hospitaal
...t'beste nog...

Al een heel tijdje geleden dat we nog contact hadden. Het is bijna (op een week na) een jaar geleden dat ik met onze kinderen bij jullie langskwam. Ondertussen is er heel veel gebeurd.

Eind verleden jaar (15.12.2005) heb ik een verzoekschrift neergelegd bij de jeugdrechtbank te Brugge. Door het justitiehuis (wat zij normaal niet mogen doen) heb ik een advocaat gevonden die enkel werkt in het voordeel van de kinderen. Ik had nog het geluk erbij dat we op dezelfde golflengte zaten, aangaande de opvoeding van kinderen.

Op 26 januari is Kjen verhoord geweest door de Politie. Op 7 februari is er een politieel onderzoek geweest bij beide partijen. De 13 de maart is hier een dame van het justitiehuis geweest voor onderzoek en op 17 mei is Jorn verhoord geweest door de rechter. Jorn was vrij om te gaan, maar heeft de kans niet gekregen om zijn ding te zeggen. Op 18 mei hielden de advocaten elk een pleidooi en toen de rechter vroeg aan de procureur om haar pleidooi, wilde ze dat schriftelijk meedelen (wij denken dat ze dat deed uit respect voor de kinderen omdat hun moeder en stiefvader alles gebruiken om de kinderen te kunnen straffen).

Uitspraak werd verwacht eind juni.

2 juni kon mijn advocaat het schriftelijk pleidooi inkijken. Ondertussen is er nog een conclusie neergelegd geweest bij de rechter.

Mijn vraag was om het gezamenlijk ouderlijk gezag en de hoofdverblijfplaats bij mij en dat de kinderen om de 14 dagen en de helft van de vakanties naar hun ma gingen. Dit was de wens van Jorn en Kjen. Lency had aan de maatschappelijk onderzoekster gezegd dat ze graag week-week wilde. De uitspraak is op 28 juni gebeurd.

Hetgeen wat de kinderen hebben gevraagd, hebben wij verkregen.

Dit is kort verteld wat uiteindelijk een lang en heel zwaar verhaal is geweest, dit ook omdat de kinderen telkens zwaar beledigd en gestraft zijn geweest bij elke gewaarwording bij hun stiefvader. Telkens werden ze vol geduwd met schuldgevoelens : dat het hun schuld was van dat gerecht en wat zij hun moeder en stiefvader aandoen door zo te praten…

De advocaat en ik hebben enorm veel gezwegen tov het gerecht om de kinderen te sparen.

De brieven die de kinderen geschreven hadden, hebben wij niet gebruikt omdat hun ma en stiefvader zeker de inhoud niet gingen kennen. (op de 1 ste zitting had wel ik toevallig de brieven zien zitten in het dossier van de procureur (ik zat er recht tegenover)).

Ondertussen was Kjen begin dit jaar een week weggelopen naar mij (dat was al de 2 de keer), en op 1 mei is hij terug weggelopen en is niet meer weergekeerd. Verleden maand hebben wij hem de moed helpen geven om toch eens binnen te gaan bij zijn ma op het moment dat ik Jorn en Lency afhaalde. Op dat moment is hun stiefvader er niet. Zijn ma heeft hem dan volgescholden waardoor hij nog geen minuut later terug in mijn auto zat (ze had hem meer dan een maand niet gehoord, en op school bekeek ze hem niet).

Twee weken geleden heeft ze hem van de speelplaats naar haar auto gewenkt en heeft ze er toch een kwartier mee gepraat. Zijn stiefvader zit wel te wachten met een straf voor hem, als hij terugkeert.

Dit alles wat na Nieuwjaar gebeurd is (dit is nog maar een klein deeltje van de gebeurtenissen), en is ook niet gebruikt geweest in het gerecht.

Ik heb ook het groot geluk gehad dat ik veel tijd had om mij hiervoor in te zetten, had ik een druk beroep gehad, ging dit heel moeilijk en heel zwaar zijn.

Ook nog mijn dank voor jullie hulp en het duwtje in m'n rug om gerechtelijke stappen te ondernemen.

Veel groetjes

Jorn, Kjen, Lency en Koen.