OPVOEDING - OUDERS
I OUDERS I GROOTOUDERS I KINDEREN I ZORGOUDER I
Je kinderen verder samen blijven opvoeding na een scheiding is zeker geen makkelijke klus. Veel gevoelens (wantrouwen, haat, afgunst, enz..) die zich voor en tijdens de scheiding hebben voorgedaan, blijven immers nog een tijd nazinderen. Therapeuten en bemiddelaars beweren dat het verwerkingsproces van een scheiding tot 5 jaar en langer kan aanslepen, zeker wanneer er kinderen bij betrokken zijn. Er is immers, omwille van de kinderen, nog altijd contact tussen de ex-partners nodig. Het is niet omdat de ouders scheiden dat een kind moet scheiden van hen. Een kind heeft na een scheiding evenzeer zijn beide ouders nodig.
Soms merken we dat kinderen de speelbal worden tussen beide ouders. Dit komt zeker de opvoeding en ontwikkeling van kinderen niet te goede. De schade aan kinderen kan zich uitten in depressies, opnieuw bedplassen, hyper-aktieviteit, verminderde schoolprestaties, associaal gedrag, drug- of alcoholgebruik, delinquent gedrag, relatieproblemen op latere leeftijd, enz...
Onderzoeken tonen aan dat adolescenten en jong volwassenen die een conflictueuze scheiding van hun ouders hebben meegemaakt later vaak ook meer en vlugger zullen scheiden of in de criminele sfeer terechtkomen. Ook zijn ze vaker werkloos.
Voorkomen is beter dan genezen.
Als ouders of kinderen zich hierin herkennen dat is het raadzaam om zo vlug mogelijk hulp te zoeken.
Derden hebben vaak een diepere dimensie over de problemen die zich kunnen voordoen omdat ze niet emotioneel betrokken zijn. De nuchtere kijk en de onafhankelijkheid van de hulpverlener draagt ertoe bij dat de emotionele beleving van de ouders en kinderen onderdrukt kan worden en opent perspectieven naar een realistischer denkpatroon dat ertoe leidt dat gesprekken en overeenkomsten tussen ex partners en hun kinderen weer tot de mogelijkheden behoren. Het kind vaart er alleen beter bij.
Kind-ouderrelatie
De verstoring van de kind-ouderrelatie is echter niet altijd het gevolg van een "bewust opzetten" tegen de afwezige ouder. Helaas zijn er nog altijd ouders die na een scheiding hun kinderen de rug toe draaien en niet de minste verantwoordelijkheid opnemen ten aanzien van hun kind(eren). Dit is even verwerpelijk dan een ouder die het kind opzet tegen de andere. Kinderen voelen zich daardoor schuldig aan de scheiding en werkt even contra-productief als een kind dat gedwongen wordt het contact te verbreken.
,,De methodiek bestaat er vooral in de vragen te ontleden, te fragmenteren en ze zo scherp te stellen. Hierdoor hebben we ook een duidelijker zicht op de beleving van de ouders, naar wie in onze begeleiding evenveel aandacht gaat.''
1. Drugs
Onze dochter komt met nieuwe vrienden naar huis. Plotseling wil ze er helemaal anders uitzien. Er waren volgens haar geen problemen op school. Tot de school meldt dat ze drugs gebruikt. Ik ben radeloos.
,,Deze vraag bulkt al van de elementen die snakken naar meer uitleg. Bijvoorbeeld: hoe groot is dat drugsgebruik? Heeft de dochter één keer een jointje gerookt? Of gebeurt het vaker?''
,,Wat is anders uitzien ? Wat is er volgens de ouders mis met die vrienden? We proberen altijd eerst objectief te achterhalen waar het om gaat, want vaak zit de ware opvoedkundige vraag verscholen achter al de andere.''
,,Tweede stap is nagaan of er binnen het gezin al over is gecommuniceerd, wat werd er al geprobeerd? Hoe is de beleving bij de betrokken gezinsleden, inclusief de jongere?''
,,Dat betekent niet dat we voorbijgaan aan de radeloosheid van de ouders. Dat gevoel mag er zijn. Vaak hebben ouders eerst al in hun eigen netwerken antwoorden gezocht en komen ze pas na verloop van tijd bij ons. Tegen dan zijn de problemen al complexer geworden.''
2. Echtscheiding
Hoe vertel ik mijn kinderen dat hun vader en ik uit elkaar gaan?
,,Een heel moeilijke vraag. Maar we kunnen toch een paar richtlijnen geven. Zeg de kinderen waar het op staat, maak ze niet wijs dat papa bijvoorbeeld 'op zakenreis gaat'. Wees duidelijk en anticipeer ook op vragen waar kinderen in zo'n situatie mee zitten.''
,,Het is belangrijk dat wij ouders hierover informeren en samen een manier zoeken om hierop in te spelen. Die vragen zijn onder andere onzekerheid (verliezen ze nu een ouder?), loyauteit voor de beide ouders, schuldgevoel. Die elementen moeten in zo'n gesprek bod komen. De manier waarop is afhankelijk van de leeftijd. Het is ook beter dat vader en moeder het samen aan de kinderen vertellen.''
3. Piercing
Mijn dochter wil een piercing in haar tong. Ze weet maar al te goed dat wij dit niet zullen aanvaarden. Ze zegt dat het haar lijf is en dat zij er zelf over beslist. Wat nu?
,,Hier proberen we eerst na te gaan wat de gewoontes zijn in het gezin rond grenzen. Houden iedereen er zich aan, of niet? Ook belangrijk: zitten vader en moeder op dezelfde lijn? Wat gebeurt er als grenzen niet worden gerespecteerd? Hebben ouders zicht op wat die piercing betekent voor hun dochter? Hoe komt het dat ze hier niet in dialoog uit raken?''
,,Het is vaak onze taak een brug te slaan tussen de visie van de ouders en die van de dochter. De communicatie herstellen, zonder partij te kiezen.''
4. Bromfiets
Mijn zoon ziet het gevaar niet. Hij neemt overdreven risico's. Hij scheurt met zijn bromfiets zonder omkijken de weg op. Hoe maak ik hem duidelijk dat hij voorzichtiger moet zijn?
,,Hier pinnen we ons niet vast op het deel 'hoe maak ik het hem duidelijk?'. De concentratie gaat eerst naar de ouder die zich zorgen maakt. Dan is het zoals bij de piercing: proberen na te gaan hoe in het gezin wordt gecommuniceerd? We gaan er misschien te makkelijk van uit dat de vader zijn zoon al op de gevaren van zijn roekeloos gedrag heeft gewezen. Misschien is de communicatie tussen die twee al lang weggevallen.''
5. Te streng
Mijn stiefdochter zegt dat ik te streng ben en niets te zeggen heb. Hoe moet ik haar aanpakken?
,,Die vraag krijgen we vaak. Dan zijn we ook altijd benieuwd naar de positie van de vader in dit verhaal. Wat doet hij wanneer de stiefmoeder de kinderen vraagt om af te wassen? Gaat die stiefmoeder anders om met haar eigen kinderen? Ook gaan we na hoe de natuurlijke moeder regels oplegt. Of doet ze dat juist niet? Soms schakelen we in zo'n geval over naar twee hulpverleners. De ene werkt met de moeder, de andere met het kind.''
6. Spijbelen
Onze 16-jarige zoon spijbelt. We proberen van alles, niets helpt.
,,Ook hier weer moet de vraag eerst scherp gesteld: hoe vaak spijbelt de jongen? Je hoort ouders vaak zeggen dat ze al 'van alles probeerden'. Maar wát probeerden ze juist? Vaak komen we erachter dat er meer aan de hand is dan spijbelen alleen. Bij het spijbelen is het heel belangrijk erop te wijzen dat niet alleen ouders en school normerend optreden, maar ook de wetgever.''
7. Pesten
Onze 13-jarige zoon kan het niet laten anderen te pesten. Hoe pak ik dat aan?
,,Bij pesten is het belangrijk dat je het moment achterhaalt waarop je kind begon te pesten en dan nagaat wat rond die periode is fout gegaan. Misschien was je kind zelf slachtoffer van pesterijen. Soms is er geen moment aanwijsbaar en zit het pesten in de identiteitscrisis van de puber. Ga ook na wie er wordt gepest.''
De financiële kant van de opvoeding
Het risico op opvoedingsproblemen vergroot niet alleen door het ontbreken van
een tweede ouder maar ook bijvoorbeeld door het ontbreken van financiële mogelijkheden,
sociale steun, familie…
Uit onderzoek weten we dat het risico dat eenoudergezinnen lopen om in armoede
en in isolement te verzeilen, over het algemeen veel groter is dan bij tweeoudergezinnen.
Zekerheid over voldoende financiële middelen, opvang voor de kinderen en een
plaats om te wonen zijn ook voor de opvoeding cruciale voorwaarden. Als in een
gezinscontext deze voorwaarden vervuld zijn, kan de ouder zich rustiger toeleggen
op de opvoeding. Risicofactoren kunnen worden verkleind of kunnen door
beschermende factoren worden opgevangen. Een belangrijke beschermende factor
is de opvoeding. Net voor deze opvoeding hebben ouders voldoende tijd en
ruimte nodig. Goede en betaalbare opvang, een gunstige werksituatie, een goede
financiële situatie en een goede woonsituatie zijn cruciale randvoorwaarden om
te kunnen investeren in de verzwaarde opvoedingstaak van een eenoudergezin.
Recent onderzoek stelt dat het in het belang van kinderen en hun opvoeding
verantwoord is om te investeren in opvang en financiële ondersteuning of op deze terreinen initiatieven te nemen. Ook de ‘sociale-netwerk-benadering’
van scheiding stelt dat risico’s blijken te verkleinen als de betrokkenen over een
goed sociaal netwerk beschikken. Wanneer ouders scheiden, splitst het kerngezin
zich op in twee eenoudergezinnen. Die splitsing betekent niet enkel sociaaleconomisch
verlies (financieel minder inkomsten, een andere (kleinere) woning
en leefomgeving) maar ook een andere vriendenkring en gewijzigde familierelaties.
Kunnen ouders blijven rekenen op een sociaal netwerk dan houdt een scheiding
minder risico’s in.
Een manifest voor gelijkwaardig ouderschap
Een manifest voor gelijkwaardig ouderschap van Platform Samenwerkende Clientenorganisaties in Jeugdzorg en Familierecht
Tijdens de internationale conferentie over gedeeld ouderschap, die werd gehouden van 25-31 juli 1999 in Langeac (Frankrijk), was er volledige overeenstemming tussen de vertegenwoordigers van de aanwezige landen over het feit dat gelijkwaardig ouderschap het best de belangen van kinderen, ouders en meer in het algemeen de maatschappij dient. De bevordering van gelijkwaardig ouderschap, zowel in gezinsverband als na een scheiding werd gezien als sleutelprioriteit, die door regeringsinstanties gesteund zou moeten worden.
Verslagen van de deelnemers over de situatie in hun respectievelijke landen zullen aan het nieuw gevormde Comité Gelijkwaardig Ouderschap de mogelijkheid geven om de beste manier te vinden bijhet bevorderen van gelijkwaardig ouderschap en het op transnationale basis doen van aanbevelingen bij overheden en autoriteiten
Er werd op de conferentie overeenstemming bereikt over een eerste versie van "de internationale verklaring van Langeac". Het is de bedoeling dat deze verklaring over gelijkwaardig ouderschap verder wordt aangescherpt in overleg met diverse nationale organisaties en wordt gebruikt om de conferentie van het volgend jaar te promoten. De Ierse delegatie heeft een Sterke troef in handen als zij augustus volgend jaar als gastorganisatie zal fungeren voor deze conferentie. De delegaties waren enthousiast over dit vooruitzicht.
Het Platform SCJF, een samenbundeling van een vijftiental Nederlandse organisaties in de jeugdzorg en het familierecht heeft de tekst van de verklaring ontvangen als een zeer welkome Start van een principiële discussie en van een internationale samenwerking en afstemming. Daarom heeft het platform besloten deze brochure uit te geven. Hij wordt een ieder ter lering en discussie aangeboden. De bestudering ervan Staat mede in het teken van de miniconferentie die daarover in Utrecht wordt (is) gehouden en de ratificatieconferentie volgend jaar in Ierland. Voor nadere informatie daarover zie verder in deze brochure.
U kunt het volledige manifest hier downloaden 
Kinderen hoeven niet te weten waarom hun ouders scheiden
Dit is een verhaal verteld door kinderen in een gescheiden gezin, zo kan men misschien zich inbeelden wat uw kinderen denken als u bepaalde handelingen doet of bepaalde dingen zegt.
Lees het volledige verhaal hier
De pro's en contra's van de Supernanny-aanpak Veerle Beel schrijft op woensdag over ouders en kinderen. veerle.beel@standaard.be
Stokvis.
,,Ik heb het nummer van Supernanny en als jij zo doorgaat, belt papa haar op.'' We dreigen niet meer met de zak van Zwarte Piet, maar met de televisienanny.
Van Frost, de dame met het strenge mantelpak en het vermanende vingertje, is nu ook een tweede boek in het Nederlands uit. Het biedt letterlijk antwoorden op de vele vragen van kijkers die ze heeft gekregen. ,,Ik ben voor sommigen blijkbaar de nieuwe boeman geworden'', aldus Frost. ,,Het wordt nu tijd dat ouders de juiste instrumenten aangereikt krijgen om Supermama en Superpapa te worden.''
Op het eerste gezicht gaat het om eenvoudige regels:
Negeer negatief gedrag en beloon positief gedrag. Geef veel complimentjes.
Vorm als ouders één front.
Maak een dagrooster, zodat je kinderen goed weten wat er op het programma staat. Jonge kinderen houden van duidelijkheid.
Eet zoveel mogelijk samen, zo kun je ook het goede voorbeeld geven. Lukt dit tijdens de werkweek niet, doe het dan in het weekend en in vakanties.
Stuur je kinderen op tijd naar bed en geef ze niet te laat te eten. Vermoeidheid en honger kunnen naar gedrag opwekken.
En dan is er natuurlijk ook nog het hele gedoe met de strafhoek of de straftree.
Voor de leken onder u: dat laatste is een strikte procedure om ongewenst gedrag af te leren. Ze moet voorafgegaan worden door een duidelijke waarschuwing en je moet ook nog uitleggen waarom je je kind op de straftree zet, zonder ermee in discussie te gaan. Het kind mag pas van de tree af als het zich excuseert voor wat het fout deed.
Frost vertelt in haar boek dat ze brieven krijgt van ouders die melden dat het niet lukt om het tv-voorbeeld in de praktijk om te zetten. Ze suggereert dat die niet strikt genoeg de procedure volgen of dat ze het niet lang genoeg volhouden. ,,De eerste keer wil je kind natuurlijk niet blijven zitten. Maak je niet boos! Je moet het kind gewoon telkens opnieuw naar de tree brengen. Desnoods tientallen keer opnieuw. Dat is lastig, maar na een paar keer zal het verzet van het kind afnemen.''
Wat vinden andere experts daarvan? ,,Dat strikte patroon van straffen en belonen komt uit een therapeutische setting, waar het toegepast wordt op kinderen en jongeren met antisociaal gedrag. En daar werkt het zeer goed'', zegt de Nederlandse psychologe Alice Van der Plas. ,,Maar dat is heel iets anders dan wat je normaal gezien thuis doet.''
,,Met de Supernanny-aanpak verlam je ouders en doe je kinderen tekort. Want je leert er één aanpak voor één soort gedrag, terwijl je natuurlijk de keuze hebt uit een breed scala aan opvoedingsmethodes: je kunt als ouder op je strepen staan, maar je kunt ook een oogje dichtdoen. Je kunt een compromis sluiten. Het kan ook zijn dat je het als ouders niet eens wordt over de aanpak. Vroeger gebeurde dat vaker, toen kinderen in grotere familieverbanden opgroeiden. Dat was niet per se slecht.''
Van der Plas was onlangs in Brussel te gast op de academische zitting van de vzw Ons Kindje. Zo ook de Leuvense ethicus Robert Burggraeve: ,,Kinderen die grenzen overschrijden, moeten tot de orde worden geroepen. Het moet duidelijk zijn dat ze in de fout gingen.''
,,Je moet echter oppassen dat de straf geen uiting van macht wordt. In de kleine gezinnen van vandaag neigen ouders hun kinderen te zien als expressie van hun eigen droom, en dat is een potentieel gewelddadige situatie. Want je kind 'klopt' nooit. Hij of zij is een onbekende die je gaandeweg leert kennen, en die jou ook dingen zal leren. Daarom moeten ouders ook goed naar hun kinderen luisteren.''
Het probleem is dat we vaak niet goed weten wat we belonen of bestraffen, meent de psychiater Kris Roose, die ook bij het debat aanwezig was. Een voorbeeld: ,,Hoogbegaafden die complimentjes krijgen voor een goed rapport, worden eigenlijk beloond voor hun luiheid, terwijl minder getalenteerde leerlingen soms bestraft worden ondanks hun inspanningen.''
,,Je moet je altijd goed afvragen waar bepaald gedrag vandaan komt'', zegt Roose. ,,Een voorbeeld: nonchalante jongeren worden vaak gestraft voor hun slordigheid. Terwijl creatieve geesten vaak echte sloddervossen zijn. En dan fnuiken we die creativiteit door een bijkomstigheid ervan te bestraffen. Moeten we iedereen conformeren? Zijn het niet juist de creatievelingen die vernieuwing brengen?''
Terug naar Jo Frost en haar boek De meest gestelde vragen aan Supernanny. Om te beginnen beperkt haar werkterrein zich zo te zien tot ouders van jonge kinderen: verder dan twaalf jaar gaat ze niet, puberaal gedrag vraagt een andere aanpak. Bovendien nuanceert ze haar eigen 'geboden'. Ze is ,,altijd blij als ze hoort dat een straf- of beloningssysteem zoveel succes heeft gehad dat het niet meer nodig is''. Een werkrooster, dat de dagindeling duidelijk maakt voor jonge kinderen, hoeft niet saai en strak te zijn: ,,De kunst is flexibel te blijven.''
Tegen het gevaar van machtsmisbruik bij straffen brengt ze in dat de 'traptree' geen donkere kelder is, dat kinderen er niet worden 'opgesloten' of 'vastgebonden'. Maar goed ook, zegt ze: ,,Fysieke middelen gebruiken tegen je kind is maar een stap verwijderd van slaan!''
Interessant tot slot is haar lijstje van omstandigheden waarbij je niet straft.
1. Als je kind ziek is.
2. Als er in het gezin een ingrijpende gebeurtenis heeft plaatsgehad: als er sprake is van een verhuizing, de komst van een baby, een echtscheiding of wanneer er andere problemen in de lucht hangen - vier dan de teugels.
3. Als je kind eerder al een standje heeft gekregen voor wat het heeft gedaan.
4. Als je niet zeker weet wat er gebeurd is. Kinderen herhaaldelijk straffen voor wat ze niet hebben gedaan, maakt dat ze gaan liegen.
5. Als je kind met een schok beseft wat het heeft gedaan en daar oprecht spijt van heeft: praat over wat gebeurd is, herinner aan de regels en laat het dan daarbij.
Jo Frost, De meest gestelde vragen aan Supernanny, wat alle ouders willen weten, eerste hulp bij opvoeden, uitg. MOM/Unieboeken, 225 blz.
Is het niet de droom van elke vader om de superpapa van zijn kind of kinderen te zijn?
SuperPapa ontsteekt het licht in de informatieduisternis waar jonge vaders in rond dolen. Nieuwbakken papa's en bijna-papa's vinden hier naast heel nuttige info ook tips voor papa's en leuke papagadgets.
Vaders laten je het plezier en de uitdaging van het vaderschap ontdekken. SuperPapa is geen zweverig gedoe maar nuchtere en onafhankelijke informatie.
| Bij de geboorte van een kind is het “ouderlijk gezag” één van de eerste feitelijk verworven rechten. De wet zegt immers: “Ouders hebben een reeks rechten en plichten die voortvloeien uit de afstamming en gericht zijn op het belang van het kind.” Deze wettelijke erkenning, die vandaag in Frankrijk gelijkelijk verdeeld is tussen de vader en de moeder, is essentieel, ook op psychologisch vlak. Het gezag van de ouders is nodig voor de groei en de ontplooiing van het kind. Het moet alleen goed begrepen worden…
Wat verstaan we onder gezag?Gezag is uiteraard geen gemoedstoestand. Het is een houding van een ouder tegenover een kind waarbij het kind vanaf de eerste jaren duidelijke regels opgelegd krijgt. Gezag houdt in dat de ouders het kind soms iets moeten kunnen weigeren als dat buiten het kader valt dat ze vooraf hebben uitgewerkt. Goed uitgeoefend gezag veronderstelt dat de ouder, en idealiter de ouders, zeer duidelijk zijn over de grenzen die ze hebben afgebakend voor het kind en uitleggen waarom ze precies die keuze hebben gemaakt.
Gezag vereist een samenhangende en soepele aanpakGezag vereist van de ouder een zeer samenhangende aanpak, want het verliest al zijn betekenis als de ouder telkens weer twijfelt aan de grenzen hij zelf heeft afgebakend en toegeeft aan het aandringende kind, of als het kader elke keer zonder reden verandert. Gezag vereist ook soepelheid. Ouders moeten bereid zijn de afgebakende grenzen in vraag te stellen, afhankelijk van het leefkader en de ontwikkeling van het kind. Daar is niets verkeerd mee, op voorwaarde dat de ouder die aanpassing uitlegt aan het kind en er altijd dialoog is, zodat de behoeften van beide partijen duidelijk gemaakt en gerespecteerd worden.
Gezag is één van de mooiste bewijzen van liefdeGezag heeft in de eerste plaats als doel het kind een veilig kader te bieden en ijkpunten aan te reiken waardoor het in alle sereniteit kan opgroeien. Zijn gezag laten gelden is, in tegenstelling tot wat vele ouders en kinderen denken, één van de mooiste bewijzen van liefde. Als het kind weet waaraan het zich moet houden, krijgt het een gevoel van geborgenheid en bescherming. Is dat gevoel afwezig, dan veroorzaakt dit angst bij het kind.
Grenzen en frustratie ervaren moet al van jongsaf beginnenBinnen die afgebakende ruimte moet het kind leren omgaan met het verlies van zijn gevoel van “almacht” van de eerste jaren (het kind denkt dat het alles kan verkrijgen van de buitenwereld en beschouwt zich als heer en meester over de wereld) en met de talrijke frustraties die het oploopt doordat het zijn zin niet krijgt. Als het niet van jongsaf aan die grenzen en frustraties ervaart, is het gevaar groot dat het als tiener gevaarlijk gedrag vertoont, om zijn eigen grenzen en die van de omgeving (die onbeperkt lijken) uit te testen.
Als gezag ontaardt in autoritarisme…Gezag uitoefenen is voor de ouders een delicate evenwichtsoefening. De enen vervallen in een bovenmatig autoritarisme, hoewel die aanpak zeldzaam is. Op die manier oefenen ze geen gezond gezag uit, maar een vorm van macht over hun kinderen. Ze houden geen rekening met een kader waarin het kind kan opgroeien, maar hebben de neiging om op elk ogenblik vat te willen hebben op het dagelijks leven van hun kind, zonder dat deze vorm van machtsoefening noodzakelijkerwijze een echte betekenis heeft voor het kind.
Als gezag verslapt tot laksheid of ondermijnd wordt door schuldgevoelensAndere ouders - de meeste - kunnen moeilijk om met gezag. Misschien zijn ze zelf te streng opgevoed en willen ze niet in dezelfde fout vervallen. Daardoor vervallen ze echter soms in een zekere laksheid die het kind geen voldoening geeft.In andere gevallen, zoals bij gescheiden koppels of in tweeverdienersgezinnen, wordt het gezag ondermijnd door schuldgevoelens tegenover de kinderen. De ouders durven hun gezag niet meer te laten gelden en hebben de neiging hun kind te veel te verwennen, als compensatie. In nog andere situaties vinden de ouders het prettiger om zich permissiever op te stellen. Ook hier geldt echter hetzelfde: op korte termijn geeft zo'n houding misschien meer voldoening, maar de kinderen dreigen algauw gedragsstoornissen te ontwikkelen, om duidelijk te maken dat ze op zoek zijn naar grenzen. |
Waarom is opruimen zo'n helse klus?
Vuile onderbroeken, lege blikjes frisdrank, een mp3-speler half onder het bed, stapels gewassen kleren op de grond, een vuile sokkengeur, een uitpuilende vuilnisbak, een stapel boeken naast het bed en een bordje op de deur met amper twee woorden:
'verboden terrein'. Dit zijn de meest voorkomende ingrediënten voor een puberkamer, En wanneer u als ouder vraagt om de zwijnenstal een beetje op te ruimen, kunt u er zeker van zijn dat u ruzie heeft met kindlief,
Uit een onderzoek van het jongerenmagazine Yeti blijkt dat 'kamer opruimen' bovenaan de 'Heibel -Maken-Tap-Tien' staat, op de voet gevolgd door 'later opblijven' en 'leren'. Als u uw puber zegt dat hij of zij in zo'n varkensstal niets kan terugvinden, zal ie antwoorden dat ie ondanks de rommel perfect weet waar alles ligt. Een ander populair antwoord is 'Het is mijn kamer! Blijf maar buiten als het u niet bevalt!" De wanorde heerst in plaats van het ouderlijk gezag en dat maakt het niet makkelijk om tot uw kind door te dringen. Toch proberen we u enkele tips en weetjes te serveren waardoor u uw kind kunt overtuigen om die De kans is groot dat u moet leren om een oogje dicht te knijpen indien u ,géén rommel wilt zien.
zwijnenboel op te ruimen.
Wanneer u uw kind vraagt om op te ruimen, zult u vaak letterlijk of figuurlijk tegen de muur lopen. Letterlijk omdat uw kind met deuren begint te slaan en figuurlijk omdat uw kind duidelijk aantoont dat het niet van plan is om uw bevelen op te volgen.
Met dit gedrag willen kinderen in de (pre)puberteit (vanaf 12jaar) aantonen dat ze uw autoriteit en grenzen op de proef willen stellen. Dit is echter perfect normaal.
Kinderen in de (pre)puberteit starten een zoektocht naar hun eigen ik en een eigen 'plek'. U kunt de rommel in de kamer het best vergelijken met een foto van zijn of haar gedachten.
Sommige ouders beslissen niét meer in de kamer van het kind te komen, terwijl anderen afspráken maken. De ene methode is niet beter of slechter dan de andere, maarindien u specifieke afspraken over de kamer wilt maken, maak die dan in onderling overleg met het kind.
Gouden tips voor ouders van pubers
-Leg bijvoorbeeld uit dat het geen zin heeft om over propere kleren te zagen indien dochter- of zoonlief haar of zijn eigen vuile kleren niet zelf in de linnenmand gooit.
-Probeer u ook niet té kwaad te maken. Een puber heeft recht op 'knus~e rommel'. Ze beschouwen 'netjes' als 'niet leuk'.
-Respecteer de privacy van uw kind.Klop bijvoorbeeld op de deur voor u de kamer wilt betreden.
-U zult allebei een aantal toegevingen moeten doen.
-Probeer in géén geval zelf de kamer van uw kind op te ruimen, want hij of zij zal dit beschouwen als een aanval op zijn of haar priveleven.
-De kans is groot dat u moet leren om een oogje dicht te knijpen indien u geen rommel wilt zien
-Geef uw kind een vuilnisbak in de ene hand en een wasmand in de anderehand. Vraag uw kind om gedurende vijf minuten alles te sorteren in de mand en zak. Wat niet weg mag moet op het bed.
VANAF WELKE LEEFTIJD?
jonger dan 3 jaar
Het is zinloos om een kind onder de drie jaar te vragen om zijn of haar kamer op te ruimen, want de term' opruimen' is te abstract. Tot die leeftijd zult u dus op handen en knieën de rondslingerende knuffels moeten opbergen.
3-6jaar
Kinderen in deze categorie leren door imitatie. Probeer een spel te maken van het opruimen. Indien u niet veel tijd heeft, kunt u er gerust een avondritueel van maken, net voor het slapen .
6-12jaar
Uw kind heeft nog steeds hulp nodig bij het opruimen. 'Er kunnen af en toe al conflicten ontstaan over de opruimklus. Probeer daarom op voorhand afspraken te maken wanneer het kind moet opruimen en help een handje. Geef een pluim na het opruimen.
12-18jaar
Meer chaos dan orde! Het niet gehoorzamen van de opruimregels is een vaak voorkomende pubertrek. Respecteer de privacy . van uw kind en probeer vooral goede afspraken te maken.
Uit elkaar voor kinderen, jongeren en ouders
05/05/08Jeugd en Seksualiteit vzw en Alianza stellen 2 nieuwe publicaties in reeks UIT ELKAAR voor: Uit elkaar kinderen en Uit elkaar jongeren.
Met deze 2 nieuwe brochures aansluitend op de leefwereld van kinderen en jongeren wil Jeugd en Seksualiteit vzw en Alianza ingaan op de steeds toenemende vraag naar ondersteuning voor kinderen en jongeren in echtscheidingsituaties.
http://www.jeugdenseksualiteit.be/m_begeleiders/
Beide publicaties zijn uniek in Vlaanderen en Nederland omdat het boekjes zijn waarmee de kinderen en jongeren zelf aan de slag kunnen. De brochures zijn niet geschreven voor de ouders, leerkrachten of andere begeleiders, maar voor de kinderen en jongeren zelf! Het zijn hun brochures vol informatie, weetjes, tips en leuke activiteiten.
Uit elkaar kinderen en uit elkaar jongeren:
Met deze 2 nieuwe brochures aansluitend op de leefwereld van kinderen en jongeren wil Jeugd en Seksualiteit vzw en Alianza ingaan op de steeds toenemende vraag naar ondersteuning voor kinderen en jongeren in echtscheidingsituaties. Beide publicaties zijn uniek in Vlaanderen en Nederland omdat het boekjes zijn waarmee de kinderen en jongeren zelf aan de slag kunnen. De brochures zijn niet geschreven voor de ouders, leerkrachten of andere begeleiders, maar voor de kinderen en jongeren zelf! Het zijn hun brochures vol informatie, weetjes, tips en leuke activiteiten.
Uit Elkaar kinderen. Een doe-boekje voor kinderen waarvan de ouders uit elkaar gaan.
Kobe eet graag frietjes, gaat in het weekend naar de jeugdbeweging en zijn ouders hebben beslist om uit elkaar te gaan. Kobe weet niet zo goed wat dit betekent. Gaat hij zijn mama nu nooit meer zien? Moet hij naar een andere school? Is het zijn schuld? Zal sinterklaas weten dat hij nu in een andere huis zal wonen? Soms is Kobe verdrietig en mist hij zijn oud huis, maar Kobe is ook blij want nu zijn er minder ruzies. Kobe vraagt zich af waarom zijn ouders uit elkaar gaan. Kobe hoort ook moeilijke woorden die hij niet zo goed verstaat. In dit boekje kunnen kinderen lezen wat Kobe allemaal beleeft en voelt nu zijn ouders uit elkaar gaan. Uit elkaar voor kinderen staat vol leuke doeopdrachten, weetjes en tips voor kinderen waarvan de ouders uit elkaar gaan. Uit elkaar voor kinderen kost €4.
Uit Elkaar jongeren. Een brochure met handige tips en informatie voor jongeren waarvan de ouders uit elkaar gaan.
Als ouders uit elkaar gaan is dit voor de meeste jongeren een moeilijke periode. Daarom deze brochure voor jongeren! Het staat vol informatie, tips en leuke opdrachten die jongeren kunnen helpen als hun ouders uit elkaar gaan. Uit elkaar voor jongeren kost €4.
De publicaties ‘uit elkaar kinderen' en ‘uit elkaar jongeren' zijn tot stand gekomen in samenwerking met Alianza. Alianza is een centrum voor ouders en kinderen in scheidingssituaties * www.alianza.be*
In reeks uit elkaar bestaat ook: uit elkaar voor ouders, uit elkaar voor onderwijs en uit elkaar voor jeugdwerk.
Uit elkaar voor ouders, een brochure voor ouders in echtscheiding.
Het aantal echtscheidingen neemt jammer genoeg elk jaar toe. In de toekomst zullen er steeds meer kinderen niet hun hele kindertijd doorbrengen met hun beide biologische ouders. Éen op 7 gezinnen (14 %) is een éénouder gezin en 4% van de gezinnen is een nieuwssamengesteld gezin.Echtscheiding is een veelvoorkomend en aanvaard fenomeen in onze samenleving. Dit neemt echter niet weg dat voor kinderen en jongeren de scheiding van hun ouders een pijnlijk gebeuren blijft. De vraag voor ondersteuning op dit terrein neemt dus toe. De brochure uit elkaar voor ouders geeft geen antwoord op alle mogelijke situatie, wel informatie en een richtlijnen die voor ouders een hulp kunnen zijn bij het goed omgaan met de zorgen, vragen en verwachtingen van hun kinderen. De prijs van uit elkaar ouders is € 2.
Uit elkaar jeugdwerkers, een brochure voor jeugdwerkers over kinderen en echtscheiding.
Als begeleid(st)er in een jeugd- of jongerenbeweging krijg je steeds meer te maken met kinderen van gescheiden ouders. Als begleid(st)er is het goed om daar enig zicht op te hebben. Zo kan je goede afspraken maken en vervelende situaties voorkomen. De brochure geeft geen antwoord op alle mogelijke situaties. Zij wil enkel een kader bieden om beter om te gaan met kinderen waarvan ouders uit elkaar gaan. Uit elkaar jeugdwerk kost € 1,20.
Uit elkaar voor scholen, een brochure over kinderen en echtscheiding voor leerkrachten, directies en opvoeder.
Als directie, leerkracht of opvoeder krijg je steeds meer te maken met kinderen en jongeren van gescheiden ouders. Het aantal echtscheidingen groeit. De gezinssituatie van de kinderen of jongeren uit jouw school of klas kan dus behoorlijk complex zijn. Als directie, leerkracht of opvoeder is het goed om daar enig zicht op te hebben. Zo kan je goede afspraken maken en vervelende situaties voorkomen. Deze brochure geeft geen antwoord op alle mogelijke situaties die je kan tegenkomen in jouw school. Het wil enkel een kader bieden om beter om te gaan met kinderen waarvan de ouders uit elkaar gaan. Uit elkaar voor scholen kost € 3.
Meer info?
Jeugd en Seksualiteit vzw is een informatie - en vormingsdienst over relaties en seksualiteit voor kinderen, jongeren en hun begeleiders. Koningin Astridlaan 106/002 * 2800 Mechelen * Tel 
015/20.69.68 info@jeugdenseksualiteit.be * www.jeugdenseksualiteit.be
Alianza, centrum voor ouders en kinderen in echtscheidingssituaties. www.alianza.be
Auteur van dit artikel:
Jeugd en Seksualiteit
Elke Van Oyen
elke@jeugdenseksualiteit.be
Bron Ouders online
Als je je vader niet meer ziet
Kinderen die hun mama of papa niet meer willen zien na de scheiding. Het gebeurt veel te vaak. Maar ook de ouder kan het contact met dochter of zoon verwaarlozen. En dan worden ouder en kind vreemden voor elkaar. Hun band verwatert, soms voor altijd. Guy en Anouk vertellen erover.
Guy heeft zijn dochter Fadja al twintig jaar niet meer gezien.
Guy: "Twintig jaar is het ondertussen geleden dat ik mijn dochter Fadja voor het laatst heb gezien. Twintig jaar van wachten, hopen, twijfelen en geduld hebben, maar ook van wanhoop en verdriet. Kon ik haar maar een keer mijn verhaal vertellen en zeggen hoe erg ik haar heb gemist. Misschien komt dan alles weer goed. Hoewel, misschien ook niet."
Mornenten om te koesteren.
"Waar is het misgelopen? Wist ik dat maar. Voor de scheiding hadden
mijn dochter en ik een heel goede band. Samen gezelschapsspelletjes
spelen, ravotten ik de tuin, een warme knuffel geven: dat zijn mooie
herinneringen die ik blijf koesteren. En ook na de scheiding ging het
nog een paar jaar goed. Een op de twee weekends bracht ze een dag
bij mij door. Mijn nieuwe vrouw, haar dochter, Fadja en ik vormden
een gelukkig gezin. Die weekends waren momenten waar ik naar
uitkeek. En ook Fadja leek er intens van te genieten.
Maar helaas maakte mijn ex me voortdurend zwart. Ze vertelde mijn
dochter voortdurend wat voor een slechte papa ik was. Het verbaasde
me niet, want mijn ex was altijd a1 een manipulator geweest. En om
een of andere reden wilde ze nu het contact tussen rnij en mijn
dochter verbreken. Waarom? Dat vraag ik me nog altijd af. Wilde ze
voorkomen dat Fadja via mij dingen hoorde over de donkere kanten
van haar moeder, van gebeurtenissen die ze liever verborgen hield
voor de buitenwereld? Of wilde ze dat mijn dochter me even hard
liet vallen als zij had gedaan? Het zijn vragen die nog altijd door mijn
hoofd blijven malen. Vragen waarop ik zo graag ooit een antwoord
zou hebben."
Niet welkom op de communie
"Op een dag kreeg ik telefoon van mijn ex: ik was niet welkom op de communiemis van mijn dochter, ik zou de boel volgens haar toch
alleen maar vergallen, Fadja vond dat trouwens ook. Aandringen had geen zin, haar besluit stond vast. Dat gesprek was een klap in mijn gezicht. Welke trotse papa wil zo'n belangrijke dag uit het leven van zijn dochter missen? Maar ik legde me neer bij het besluit van Fadja en mijn ex. Ik wilde het koste wat het kost vermijden dat ik te veel zou aandringen en zo mijn dochter zou kwijtraken.Sinds die dag heb ik mijn dochter niet meer gezien. In het begin belde ik regelmatig om te horen of ze niet wilde langskomen. Ik vroeg haar wat er scheelde, wat er mis was, Ze antwoordde dan ontwijkend. Ze had al andere plannen, zou wel een andere keer langskomen. En elke keer had ik het gevoel dat ik niet de woorden van Fadja hoorde, maar die van mijn ex. Het maakte me wanhopig en intens verdrietig. Wat moest ik doen? Zou ik aandringen op het bezoekrecht waarop ik tenslotte recht had of zou ik Fadja wat tijd gunnen? Misschien was ze aan het puberen en was dit maar een tijdelijke fase. Op haar verjaardag stuurde ik een kaartje en hoopte ik op een reactie. Maar die bleef uit. Toch bleef ik mezelf ervan overtuigen dat alles wel zou veranderen als Fadja volwassen werd en zelfstandig kom beslissen om contact met mij op te nemen."
Ben ik haar nu helemaal kwijt?.
"Ondertussen is Fadja eenendertig en heb ik haar al twintig jaar niet
meer gezien. Twintig lange jaren waarin ik blijf hopen dat Fadja op
een dag voor de deur staat om alles uit te praten. Ik blijf er rotsvast
in geloven dat die dag komt. Een paar jaar geleden heb ik via
bemiddeling geprobeerd om weer met haar in contact te komen.
Ik had al mijn hoop op die poging gezet, maar het mislukte: Fadja
weigerde om me te zien. De oorzaak hoef ik niet ver te zoeken: de
invloed van mijn ex op Fadja is nag altijd groot. Ze werken dag, in
dag uit, samen in een winkel. Kon die manipulatie van mijn ex maar
eens stoppen. Dan zou Fadja misschien inzien dat haar vader nog de
slechtste niet is."
Voor altijd een trotse papa
"Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan mijn dochter denk.
Voortdurend vraag ik me af wat ze doet, voelt en of ze soms ook aan
mij denkt. Ik troost mij met de kleine weetjes en verhalen die ik van
anderen opvang. Zo ben ik anderhalf jaar geleden te weten gekomen
dat ze trouwde. Trots als een pauw ben ik als mijn dochter zo'n belangrijke stap in haar leven zet. Op haar huwelijk heb ik haar een
ruiker met gelukwensen gestuurd. Ergens hoopte ik op een reactie
van haar, maar die bleef opnieuw uit. Regelmatig hoor ik wat een
lieve meid ze is. Op zulke momenten gloei ik van trots. Mijn dochter
zal ik dan ook nooit iets kwalijk nemen. Maar kon ze toch maar eens
terugdenken aan onze mooie tijd samen en beseffen dat ik nog altijd
diezelfde papa ben. Mijn deur zal altijd voor haar blijven openstaan.
Want er is zoveel tijd die we hebben in te halen."
Waarom toch?
Jan Piet de Man is kinder- en gezinspsycholoog en ervaringsdeskundige.
Waarom verstoot een kind zijn ouder?
Jan Piet de Man: "Het kind wordt meestal beinvloed door de ouder
bij wie hij woont. Als die de andere ouder vaak zwartmaakt, bestaat
de kans dat het kind dat overneemt. Op die manier wil het kind zijn
loyaliteit betonen tegenover de meest nabije ouder, de ouder die hem
onderdak en eten geeft. Het is als het ware een manier voor het kind
om te overleven. Zo wil hij zeker zijn dat hij de liefde van die ouder
niet kwijtraakt."
Komt het vaak gaed als het kind volwassen is?
"Sommige ouders fixeren zich op die hoop. Soms gebeurt het dat een kind contact zoekt als hij volwassen wordt, maar vaak blijft het contact verbroken."
Wat kan een ouder dan doen om het contact te herstellen?
"Er bestaat geen succesformule, maar het is heel belangrijk om niet op te geven. Blijf contact zoeken, zonder heibel te maken. Stuur een kaartje op verjaardagen en feestdagen, en ga naar het schoolfeest of de communiemis, ook al ben je niet welkom. Vermijd commotie door niet al te veel op de voorgrond te treden: hoofdzaak is dat je je kind ziet, al is het maar even. Zo blijf je je kind duidelijk maken dat je om hemlhaar geeft en met hemlhaar meeleeft. Die signalen moet je blijven sturen. Zo merkt je kind dat je hemlhaar niet in de steek laat."
Niet ziek, maar verkeerd opgevoed
Bijna een kwart van de kinderen tussen 10 en I5 jaar heeft
minstens één leer- of gedragsstoornis, van ADHD, ADD
tot dyslexie. Dat blijkt uit een recente enquête van TNS
Media bij bijna 1.000 Vlaamse gezinnen. Paul Verhaeghe,
professor Psychologie aan de universiteit Gent, vindt het
boerenbedrog dat steeds meer kinderen tal van " veronderstelde pseudo-medische stoornissen" worden
toegedicht. "Op die manier wordt de kern van de zaak
verdoezeld: een serieus opvoedingsprobleem"
Moet ik dezelfde opvoedingsregels hanteren als mijn ex?
'Mijn vrouw en ik hebben een vechtscheiding achter de rug en praten nog steeds niet tegen elkaar. Mijn puberende kinderen spelen hun papa en mama tegen elkaar uit. Als ik iets probeer op te leggen of te verbieden, klinkt het steevast: Van mama mag dat wel of Van mama moeten we dat niet. Kan ik ze dwingen te leven naar mijn regels of moet een opvoeding grotendeels parallel lopen?'
Men schat dat het bij twee scheidingen op de tien om een vechtscheiding gaat. Het is een hele zure, bittere vorm van uit elkaar gaan, waarbij één ouder (of beiden) de andere onderuit tracht te halen met alle slagen die te verzinnen zijn.
Laat ik meteen duidelijk zijn: een vechtscheiding is een vorm van kindermishandeling. Ieder kind dat met een dergelijke situatie te maken heeft zou een eigen jeugdadvocaat moeten toegewezen krijgen. Iemand die niets met de ouderlijke partijen te maken heeft en enkel voor het belang van het kind optreedt.
Om een antwoord op uw vraag te geven, wil ik het eerst eens hebben over de toekomst. Welk soort relatie droomt u later te hebben met uw kind? Ouders hebben kinderen eigenlijk maar voor een heel beperkte tijd van hun leven, ongeveer 18 jaar. Nadien zijn ze collega-volwassenen en zijn ze in staat om zelf beslissingen te nemen.
Te veel volwassenen hebben een triest verhaal van diepe ontgoocheling in één of beide van hun ouders. Als kind en tiener hebben ze gezwegen. Zij die weerbaar waren hebben probleemgedrag vertoond. Anderen hebben aan hun lijf gevoeld dat ze in een rotsituatie leefden. Hoofdpijn, buikpijn of flauwvallen was de taal van hun lichaam. Maar weinigen hebben geweten wat de waarheid was, het verdriet hebben ze verbeten. Die pijn gaat niet voorbij door 'groot' te worden, als volwassene blijven ze die voelen telkens als het woord papa of mama valt. Vaak verbreken ze uiteindelijk het contact met een van die ouders.
Ik zeg vaak aan ouders in een vechtscheiding dat ze zich van rechter vergissen. Ze sloven zich uit om advocaten te vinden die de rechter van dat ene gelijk kunnen overtuigen. Maar ze vergeten dat de echte rechter, de strengste, in hun huis woont. Hun kind zal later oordelen. Het is de enige die weet wat wel en niet waar is. Als ze volwassen worden, beschrijven ze de breuk in hun hart met wie de boel bedot heeft.
Een vechtscheiding is sluipend gif dat lang nawerkt. Ik denk niet dat dit de toekomst is waar u van droomt. Geen enkele ouder wil dat zijn kind later met verdriet terugdenkt aan zijn jeugdjaren. Niemand denkt bij de geboorte van zijn kind: ik ga je later veel verdriet aandoen.
De vechtscheiding oplossen en via bemiddeling tot gezonder ouderschap komen is dus het eerste antwoord op uw vraag.
U schrijft dat de kinderen jullie tegen elkaar uitspelen en niet meer luisteren. U zou een fiere vader moeten zijn. U hebt kinderen met temperament, ze hebben het lef om met hun ouders te doen wat jullie met hen doen. Waarom moeten tieners regels respecteren als hun ouders het niet zonder rechtbank kunnen? Respect bij jongeren heeft vaak te maken met de moed die ze ook bij volwassenen weten te bewonderen. De moed om te stoppen met over de afwezige ex-partner te spreken, de moed om bemiddeling te vragen om het zieke gevecht te lossen. Kijk naar uw tieners als de toekomstige volwassenen waarvan u hoopt nog dertig of veertig jaar te mogen genieten. Durf te vertrouwen in hun wijsheid, dat ze op termijn wel zelf zullen bepalen wat fair was en wat niet.
Op de dagen dat ze bij u zijn, zijn uiteraard uw regels van tel. Met geven en nemen, zoals in ieder huishouden met tieners. Bij een tiener spreek je niet over dwingen, op die leeftijd moet je met elkaar tot leefbare afspraken komen. En als dat niet lukt - wat ook niet zo zeldzaam is - laat anderen daarbij dan bemiddelen.
U hebt de moed gehad de vraag te stellen. Ga nu van vechtscheiden naar echt scheiden.
Bron Het Nieuwsblad
Omgaan met je ex: doen of vooral laten?:
Zet je na je relatie er gewoon een streep onder of blijf je elkaar zien? De gangbare opvatting is dat de streep, het emotionele afscheid, het meest natuurlijk is. Maar hoe doe je dat?
En wat als je als koppel kinderen hebt? Wettelijk en sociaal blijft de ouderlijke verantwoordelijkheid immers onverminderd overeind. “Neem afscheid als partners, maar niet als ouders”, roepen deskundigen in boeken over echtscheiding. Maar hoe ziet zo’n relatie er dan uit? Afscheid van iemand nemen, elkaar toch blijven zien en voldoende afstand kunnen bewaren, is dit het nieuwe ideaalbeeld voor wie uit een relatie komt?
Djoeke Veeninga geeft in haar boek Het Nahuwelijk concrete tips en interviewde hiervoor talrijke koppels die uit elkaar gingen en na verloop van tijd opnieuw liefdevol met elkaar kunnen omgaan. Het boek begint waar de meeste andere boeken over echtscheidingen eindigen.
“Doorgaans duurt het een jaar of twee na de scheiding vooraleer de heftigste emoties bij de meeste paren voorbij zijn en er ruimte voor harmonie komt”, aldus Veeninga.
De mooie dingen terug onder ogen kunnen zien.
“Het is echt niet evident”, zegt Veeninga, “om die heftige emoties als woede en vervreemding bij een echtscheiding goed te doorstaan en daarna met je ex in harmonie te kunnen leven.
Waarom al die echtgescheidenen zoveel moeite doen om vriendelijk met elkaar om te gaan, lijkt logisch.
Veeninga zit 2 belangrijke redenen.
1. Harmonie is de belangrijkste reden zeker als er kinderen zijn. Als je onvoorwaardelijk van je kind houdt, dan moet er een moment komen dat je je verzoent met degene die je dit geschenk gegeven heeft.
2. De 2de reden is eigenbelang: Het willen inlossen van een schuldgevoel en het verlangen zelf iets van het verleden te behouden zijn sterke drijfveren om de inspanningen aan te willen gaan. “De relatie was meer dan wrok, er waren ongetwijfeld ook goede momenten.
Daar waar mensen tijdens de echtscheiding zich focussen op de slechte kanten van de relatie of van de partner, daar gaan echtgescheidenen in een goed nahuwelijk kunnen relativeren en kunnen terugdenken aan wat wel goed was.
Na 30 jaar uiteen en elkaar kunnen blijven zien.
Jef en Josien gingen na 30 jaar huwelijk uit elkaar. Ze hebben 2 jaar niet met elkaar gesproken maar vandaag gaan ze terug met elkaar om alsof ze de beste vrienden zijn. “Niet dat ik Jef ooit nog als partner wil”, haast Josien zich.
“De woede die we in het begin voor mekaar voelden is langzaamaan in verzoening omgezet. Toen ik jarig was, kwam Jef als verrassing langs om samen met de kinderen en kleinkinderen een feestje te bouwen. Hij vond dat hij er bijhoorde.”
Volgens Jef moet je gewoon doorgaan, ook al word je afgewezen. Doorgaan en vrijlaten op hetzelfde moment.
Wij zijn zo lelijk tegen mekaar geweest.
Ook Laura en Gert besloten na een heftige periode uit elkaar te gaan en hebben nu een, wat ze zelf noemen, een bijzonder goed nahuwelijk.
“Wij doen bewust aardig tegen elkaar omdat het zo lelijk geweest is”, zegt Laura. “We hebben de zaken niet tot het diepst uitgespit.”.
Volgens Veeninga vergt een goed nahuwelijk beschaving. “Afscheid nemen van een relatie zorgt voor veel verdriet, pijn en woede maar je kunt niet tot in het extreme met deze gevoelens door blijven gaan.”.
Tips voor een goed nahuwelijk.
1. Probeer zo min mogelijk stress over geld te krijgen.
2. Idealiseer je oude relatie niet als je weer beter met je ex overweg kunt. Dit is nostalgie, geen realiteit.
3. Ga eens langs bij een huwelijksconsulent. Dit is een bemiddelaar die de 2 partijen samen tot een overeenstemming probeert te brengen. Hij helpt je afspraken te maken waarmee oorlog of procederen voorkomen wordt.
4. Volg een cursus “leren omgaan met je ex”.
Bron: www.liedestips.be
Hoe weet ik dat het over is?:
Zijn er veel dingen die erger zijn dan vast te moeten stellen dat de liefde, waarvoor je zoveel tijd en energie in hebt geïnvesteerd vervlogen is?
Voor sommigen komt dit besef als een ware shock terwijl anderen de eerste tekens al een hele tijd aanvoelden maar dachten dat het allemaal wel weer zou omslaan.
De signalen zijn vaak moeilijk te herkennen, vooral omdat de mensen die erbij betrokken zijn aanvankelijk niet willen toegeven dat de relatie op zich mislukt is. Meestal blijven koppels tegen beter weten in, proberen om alsnog het beste van de relatie te maken. Hoe langer mensen samen zijn, hoe langer men wil proberen… tot er iets gebeurt dat de druppel doet overlopen.
Maar wanneer is het voor jou over en uit? Wanneer hoeft het voor jou niet meer of wanneer denk je dat je partner definitief afstand van jou heeft genomen?
De overduidelijke tekens:
1. Je betrapt je partner bij zijn affaire: je ziet hen samen, vindt rare restaurantbonnetjes in zijn vestzakken, hij verspreekt zich of krijgt tientallen sms’jes op jullie dagje uit.
2. Je partner gebruikt fysiek geweld tegen je.
3. Jullie ruziën constant. Het is alsof jullie over niets nog overeen kunnen komen.
De bovenstaande tekens zijn meestal overduidelijk en leiden meestal tot een abrupt einde van de relatie.
Sommige signalen zijn echter meer verdoken. Soms is het nodig om gewoon te aanvaarden dat de relatie die je vandaag beleeft, niet degene is waarnaar je vroeger verlangde. “Is dit het nu?”
Ben je beter af zonder?
Hoewel ik een fervente aanhanger ben van “we zullen het nog maar eens proberen”, moet ik bekennen dat ik tegenwoordig al meerdere keren heb moeten toegeven dat het soms beter is zonder.
Persoonlijk vind ik dat je er beter mee kapt als je de indruk krijgt dat je partner bewust je aan het lijntje houdt en dit bij gebrek aan beter.
Als blijkt dat jullie geen gemeenschappelijke dromen meer hebben, kunnen er spanningen ontstaan, vooral wanneer geen van beiden compromissen wil sluiten. Voor het minste begin je je woorden te wikken en te wegen om de kerk in het midden te houden… Als je dit ervaart, denk dan maar bij jezelf: “fout bezig.”
Gezonde jaloezie moet kunnen… maar als die leidt tot het oeverloos controleren van wat de ander doet, wordt het hoog tijd om toch even na te denken of je dit allemaal echt wel wil.
Andere goede redenen om de deur definitief dicht te slaan:
1. Je beseft dat je niet meer op je partner verliefd bent.
2. Je betrapt jezelf erop dat je meer en meer denkt hoe je leven eruit zag toen je nog single was.
3. Je beseft dat je vriendje niet van je houdt en alleen bij je blijft omdat hij je niet wil kwetsen.
4. Jullie hebben niets gemeen.
5. Je begint je te ergeren aan die kleine dingetjes van hem en hij vindt het een te grote moeite om er iets aan te doen.
6. Je vindt het onmogelijk om jezelf te zijn als je vriend bij je is.
7. Je partner beperkt je in je mogelijkheden, zorgt ervoor dat je eigenwaarde een knauw krijgt of reageert ijskoud als jij eens wil dromen over wat jullie samen zouden kunnen realiseren,….
Uit ervaring heb ik ondervonden, dat niemand in een relatie moet blijven, zelfs niet in een slechte. Soms is alleen echt beter dan met twee.
Bron: www.liedestips.be
Als je te lang bij elkaar blijft…:
Het is normaal dat je iemand leert kennen, verliefd wordt en dan ontdekt dat deze persoon toch niet de ware is.
Omdat veel mensen dit inzicht missen, blijven ze tegen beter weten in proberen de relatie te rekken. Ze richten zich daarbij vooral op negatieve dingen en doen na verloop van tijd niets anders meer dan ruzie maken.
Ook Koen en Petra maakten die fout en dit zonder dat ze er zich bewust van waren.
Stop met proberen je best te doen.
Koen en Petra kenden elkaar 3 jaar. Na de eerste 2 jaar was Koen er niet meer zeker van of Petra wel de ware was, terwijl zij hem elke keer wilde overtuigen dat ze samen er iets van konden maken.
Hoe langer ze dit volhielden, hoe slechter het tussen hen ging. Petra begon Koen er zelfs van te verdenken een affaire te hebben. Hoewel hij haar niet bedroog, bleef ze hem wantrouwen en begon hem uit te horen over waar hij naar toe ging, met wie en wanneer hij terug zou zijn. Het gevolg was dat Koen zich geïrriteerd begon te voelen, zich begon af te sluiten van haar en zich afstandelijk tegenover haar begon te gedragen.
Na veel ruzies besloten ze uit elkaar te gaan. Ze waren beiden boos en voelden zich afgewezen.
In plaats van het beste dat ze in zich hadden naar boven te halen, bracht hun relatie hun slechtste kant naar boven. Door hun constant geruzie kon het alleen maar fout lopen. En zelfs al zouden ze beide heel goede communicatievaardigheden gehad hebben, dan nog zou het fout gelopen zijn. Ze pasten gewoon niet bij elkaar, maar wisten niet hoe ze een eind aan de relatie moesten maken.
“Wanneer je probeert een vierkant deksel op een ronde pot te zetten, zal het ondanks al je pogingen nooit passen”, zegt John Gray. “Door te blijven proberen een relatie die niet de juiste is, te blijven redden, kruipt er veel frustratie en teleurstelling in. In de pogingen om verbetering in de zaak te brengen, haalt men uiteindelijk alleen het slechte in de partner en in jezelf naar boven. Op een bepaald punt moet je erkennen dat iemand niet bij je past en moet je verder gaan met je eigen leven.
Opnieuw als vrienden doorgaan.
Dit verklaart ook waarom veel partners, nadat ze uit elkaar gegaan zijn, ontdekken dat ze veel beter goede vrienden kunnen zijn. Toen ze samen waren, maakten ze ruzie omdat ze eigenlijk bezig waren hun partner of zichzelf te veranderen. Nadat ze uit elkaar zijn gegaan, zijn ze daarmee gestopt en konden ze opnieuw vriendschappelijker en liefdevoller met mekaar omgaan.”
Bron: www.liedestips.be
Hoe ga je verder na de breuk?
Wist je dat het einde van een langdurige relatie of een officiële echtscheiding één van de meest stressvolle gebeurtenissen in het leven is. Dit geldt voor beide partners, maar nog sterker als de ander het initiatief ertoe neemt. Althans, dat meent de site Relatie Problemen.
Geen wonder dat sommigen er lichamelijke klachten van hebben: gebrek aan eetlust, slapeloze nachten, hoofdpijn, rugpijn, stemmingswisselingen, neerslachtigheid, maag- en darmklachten,...
Tegenstrijdige gevoelens.
Naast de fysische klachten ontdek je een vat van tegenstrijdige gevoelens. Al naar gelang het type relatie zal je het ene aspect ervan meer missen dan het andere.
Doorgaans mis je een mengeling van de zekerheid en geborgenheid die een liefdesrelatie geeft, de gezamenlijke interesses, seks en kameraadschap.
Daarnaast kun je uiteenlopende emoties hebben over de breuk zelf. Als de reden voor de scheiding overspel van je partner is, ben je waarschijnlijk woedend, jaloers en onzeker.
Enkele tips om beter met je gevoelens om te gaan:
1. Krop gevoelens niet op. Een huilbui kan opluchten. Durf over je gevoelens met familie en vrienden praten. Zij kunnen een grote steun zijn om op terug te vallen.
2. Reageer onderdrukte gevoelens van frustratie en woede ergens op af. Zet bijvoorbeeld een lege stoel tegenover je en doe alsof het je ex is en vertel precies wat je voelt. Of neem een kussen en sla erop als uitlaatklep voor jouw teveel aan energie.
3. Eet evenwichtig en gevarieerd. Vermijd overbodig snoepen en vetrijke maaltijden.
4. Vermijd emotionele valkuilen als drugs en alcohol.
5. Ga sporten. Je wordt er niet alleen fit van. Het is bovendien een goede afleiding.
6. Kijk uit voor emotionele valkuilen als alcohol en drugs.
7. Als jij en je ex gezamenlijke vrienden hebben en je moeite hebt met deze oude contacten, probeer dan nieuwe vrienden te maken.
8. Zoek iets nieuws om te doen: word lid van een sportclub of een vereniging, of geef je op voor een cursus. De mensen die je daar ontmoet, hebben in ieder geval dezelfde interesse wat op zich een goed uitgangspunt voor een nieuwe vriendschap.
9. Hou een dagboek bij van hoe jij je voelt. Later, als het ergste voorbij is, zal je bij het herlezen ontdekken hoezeer je vooruit bent gegaan.
10. Hou een grote schoonmaak. Loop je huis door en vervang zoveel mogelijk dingen die je aan je ex doen herinneren door nieuwe.
11. Overweeg een beroep te doen op professionele hulp als je het gevoel hebt dat je het allen niet aankunt of als je vreest dat de verwerking lang zal duren.
12. Stort je niet hals over kop in een volgende relatie. Ga uit maar hou in het achterhoofd dat een nieuwe relatie vlak na de breuk vaak niet lang stand houdt en zelfs schadelijk kan zijn als je emotioneel nog labiel bent.
Bron: www.liedestips.be
Moet ik mijn zoon dwingen om naar zijn vader te gaan? (7 jr)
7 november 2008
Vanaf dat hij 6 maanden oud was, zijn mijn ex en ik uit elkaar. Onze relatie was kort en heftig. Tijdens de zwangerschap heb ik veel stress gehad in deze relatie. Ons kind is altijd wekelijks bij zijn vader geweest. De ene week een dag en de andere week twee dagen. Later ook de helft van de schoolvakantie. Mijn ex wilde altijd een co-ouderschap maar daar stemde ik niet mee in.
Nu onze zoon 7 jaar is en in groep 3 zit, gaat hij om het weekend van vrijdag (meteen uit school) tot zondag 5 uur naar zijn vader. En elke dinsdag wordt hij van school gehaald waarna hij ook blijft slapen. Het valt mij op dat hij altijd zegt dat hij liever niet wil blijven slapen, of hooguit een nachtje. Als hij thuis komt, is hij snel boos, luistert hij slecht en reageert hij dwars.
Het contact tussen mijn ex en mij is nu wel rustig omdat hij nu tevreden is met de omgangsregeling. Maar we hebben veel spanning gehad. En als we moeten overleggen, verloopt dat nog altijd moeizaam. Hij werkt niet en is altijd thuis. Ik werk wel.
Ik vind het zelf belangrijk dat hij naar zijn vader gaat, maar ik vraag me vaak af of het wel goed is om altijd te zeggen dat het moet. Ook met de vakantie vindt hij 7 nachten al lang maar in de zomer moet hij van papa 21 nachtjes, ook al geeft hij aan dat hij dat te lang vindt. Papa zegt dat hij gewoon de helft van de vakantie bij hem moet zijn en de andere helft bij mama.
Mijn ex vindt dat een kind daar op deze leeftijd niets over te zeggen heeft. Wat is uw mening? [naam en adres bekend bij de redactie]
Antwoord
Mijn mening is dat je moet luisteren naar een kind, hoe jong het ook is. En met 'luisteren' bedoel ik dat je als volwassene moet proberen je in je kind te verplaatsen. Luisteren doe je niet alleen met je oren, maar ook met je ogen en je hart. Want kinderen – en zeker kleine kinderen – tonen hun gevoelens vooral door hun gedrag, en veel minder met woorden.
Kortom: ik ben het dus niet eens met de vader van uw zoon. Als een kind heel klein is, moet je wel alles bepalen, dat is onvermijdelijk. Maar naarmate het kind ouder wordt, moet je steeds meer rekening gaan houden met de wensen van het kind zelf.
De ouders zijn er voor het kind - niet omgekeerd
Juist bij kinderen van ouders die uit elkaar zijn, is het belangrijk om goed naar het kind te luisteren. Je kind is er niet voor jou, maar jij bent er – als ouder – voor het kind. Jij bent de ouder die het kind opvoedt.
Dus als een kind aangeeft dat het minder vaak wil komen, of minder vaak wil blijven slapen, dan is het goed om met het kind te praten. En dan niet om te overreden, te overtuigen of te paaien, maar om te proberen te begrijpen waarom het kind minder vaak wil komen of er zo'n moeite mee heeft om te blijven slapen. Daar kunnen namelijk allerlei redenen voor zijn en die moet je als ouder niet zelf invullen voor het kind. Je moet proberen te begrijpen wat er in het kind omgaat.
Boos zijn mág
Uw zoon woont bij u en logeert regelmatig bij zijn vader. Uw huis is dus zijn thuis en daar zal hij zich dan ook het meeste vertrouwd en 'thuis' voelen. Het is goed voor het contact met zijn vader dat hij regelmatig naar hem toegaat, maar dan moet de vader er wel voor zorgen dat zijn zoon het prettig bij hem heeft. De vader moet dus niet zijn eigen wensen boven die van zijn zoon stellen.
U vertelde dat uw zoon "altijd zegt dat hij liever niet wil blijven slapen of hooguit een nachtje." Sinds wanneer zegt hij dat? Ik neem toch aan dat zijn vader graag wil dat zijn zoon met plezier naar hem toegaat en niet met tegenzin...
Kinderen zijn loyaal aan beide ouders. Dat maakt het voor uw zoontje extra moeilijk om met u te praten over zijn gevoelens voor zijn vader. U kunt hem daar echter wel bij helpen, door zelf te verwoorden hoe lastig het voor hem moet zijn om te wisselen van ouder en van huis. Voeg daar aan toe dat u dat heel goed begrijpt, en dat hij dan best wel even boos mag zijn.
Moeizame communicatie
Verder vertelde u dat het overleg met uw ex-man nog altijd moeizaam verloopt. U voegde daaraan toe dat hij niet werkt en u wel. Dat verband begreep ik niet helemaal. Zorgt het feit dat hij niet werkt en u wel ervoor dat jullie moeizaam communiceren? Leidt dat misschien tot verwijten over en weer?
Maar hoe dan ook: dat hij niet werkt zou juist ook heel prettig kunnen zijn. Dan heeft hij immers tijd om voor jullie zoon te zorgen terwijl u werkt. Ik denk dan aan dingen als samen eten tussen de middag (als de school geen continurooster heeft), hem uit school halen, etc.
En wat het moeizame overleg zelf betreft: houd er rekening mee dat dat een negatieve invloed op uw zoon heeft. Kinderen voelen dat aan en voelen er zich vaak schuldig over, terwijl ze niets met de problemen te maken hebben. Waarschijnlijk voelt hij ook dat u zijn vader niet aardig vindt. Dat betekent dat u hem duidelijk moet maken dat hij zijn vader zelf wél aardig mag vinden. Wat u voor uw ex voelt, staat daar los van.
Mediation
Al met al zou ik u adviseren om een mediator (bemiddelaar) te zoeken. Die kan jullie helpen om uit de impasse te komen en het onderlinge contact – voor zover dat betrekking heeft op jullie zoon – te verbeteren. Zo'n mediator is objectief en neutraal, en kan samen met jullie nagaan wat het beste is voor jullie zoon.
Er zijn overigens mediators die psychologie hebben gestudeerd en mediators die afkomstig zijn uit de juridische hoek. Beide soorten mediators hebben daarna een speciale opleiding tot mediator gevolgd. In uw geval lijkt mij een mediator met een psychologische achtergrond het handigst.
Kijk goed (samen met de vader en de mediator) wat jullie zoon nodig heeft. Groep 3 vraagt veel energie van een kind, omdat het dan voor het eerst echt gaat leren en werken. Dat vereist extra rust en regelmaat. Maar... het ene kind is het andere niet. Juist daarom is het zo belangrijk om te kijken wat hij nu eigenlijk nodig heeft.
Succes ermee!
Joanna Sandberg
psychologe, pedagoge en gezinstherapeut
Hoe hou ik mijn kinderen buiten een vechtscheiding?
Ik ben sinds twee jaar verwikkeld in een vechtscheiding, mijn ex-man weigert nog steeds met me te praten. Onze dochter (4,5) verblijft negen dagen bij mij en vijf bij hem. Als ze terugkeert, dan heeft ze het enkele dagen lastig en is ze bijna onhandelbaar. Soms bekijkt ze me alsof ik een vreemde ben. Ik zeg dan dat het goed is dat ze ook bij haar papa is. Wat moet ik doen opdat mijn dochtertje hier het minste last van heeft?
De vechtscheiding moet opgelost worden. Niet je kind heeft eerste hulp nodig, maar jullie
'Kinderen eerst', dat zou het devies moeten zijn van iedere echtscheiding. Hoe zorgzaam men het ook voor hen wil doen, of het rustig of heftig verloopt, scheiden is een forse stressbom voor kinderen. De wereld davert op zijn grondvesten, volwassenen hebben dus een enorme verantwoordelijkheid om hier zeer, zeer zorgzaam mee om te gaan.
Als kinderen veel 'symptomen' vertonen na de scheiding, dat kan gaan van een depressie tot agressief gedrag, heeft het vaak te maken met toestanden in het gezin vóór de scheiding. Maar uiteraard kunnen ook vechtscheidingen voor een totale ontworteling van het kind zorgen. Ik krijg in deze rubriek vaak vragen waar een vermoedelijk verband is met echtscheiding. Het is delicaat er via een publiek forum op te antwoorden.
Maar wat kan je doen om in deze fase kinderen echt op de eerste plaats te zetten? Wees je ervan bewust dat het een heel eenzame tijd is voor hen. Iedere ouder is opgeslokt door de emotionele en praktische beslommeringen van de scheiding en heeft nog maar een klein beetje tijd beschikbaar voor het kind. Ouders zeggen dan wel tegen hun kinderen: 'Ik weet dat het voor jou ook moeilijk moet zijn', maar ze nemen dankbaar het antwoord van het kind in ontvangst dat zegt 'dat het allemaal wel gaat'. Kinderen zorgen immers voor ouders. En we laten ons graag door hen in de doeken doen op het moment dat we het zelf moeilijk hebben. Zwakke schoolresultaten, verlies van vrienden, herrie op school, het zijn allemaal dingen die zich op dat ogenblik kunnen voordoen en die een alerte volwassene vragen. Vaak stellen we vast dat grootouders hier een heel belangrijke zorgende rol opnemen. Hun antenne om tijdig aan te voelen welk kind wat extra nodig heeft, functioneert in die fase beter. Een grootouder die dan de wijsheid heeft om zowel het eigen kind, de ouder, als het kleinkind te steunen, is goud waard. Maar ook hier verspreiden de conflicten zich vaak als een olievlek uit over familie en vrienden, en voelt iedereen zich genoodzaakt om voor of tegen iemand te zijn.
Daarom is het zo belangrijk dat scheidende ouders zelf starten met de juiste keuze te maken en het kind een veilig, beschermd plekje blijven geven. Dat betekent geen ruzie of gevecht, niet en nooit. Het advies 'maak geen ruzie in aanwezigheid van je kinderen' is natuurlijk hypocriet. Alsof kinderen niet weten wat er gaande is als ze uit de buurt zijn. Ze moeten weten en er gerust in kunnen zijn dat geweldloosheid de basislijn is. Zeg geen lelijke dingen over de andere, hou het dagelijkse leven zoveel mogelijk zoals het gewoonlijk liep en zoek naar de mogelijkheden om over de opvoeding contact te blijven houden met de andere ouder, met beide families. Dat is uiteraard geen heilige regel, voor ieder opvoedingsverhaal zijn er uitzonderingen. Maar in de overgrote meerderheid van de situaties is het wel de basishouding die verwacht mag worden van ouders voor wie kinderen belangrijk zijn.
Het antwoord op je probleem is dus redelijk eenvoudig: de vechtscheiding moet opgelost worden. Niet je kind heeft eerste hulp nodig, maar jullie. Dat het je niet zomaar lukt, is niet ongewoon; zoek steun bij initiatieven die voor bemiddeling kiezen, zoals de bemiddelingsjuristen of het recente initiatief van de echtscheidingschool. En soms, minder vaak dan men denkt, kan alleen de beslissing van de rechter het kind steun geven.
Scheiden is deel van wat een grote groep kinderen meemaken. Naast de grootouders kunnen wij hen allemaal helpen. Door deze kinderen uit te nodigen, welkom te laten zijn in gezinnen die op dat moment in rustiger vaarwater zitten. Helpen is het eerste medicijn.
Meer info op www.just.fgov.be/bemiddeling_mediation
In 'De Opvoedingsdokter' gaat de bekende kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens wekelijks in op een lezersvraag over opvoeden. Peter Adriaenssens is de auteur van verscheidene klassiekers over het opvoeden van kinderen
Komst halfbroertje zorgt voor jaloezie
Mijn dochtertje van 5 jaar heeft sinds februari een halfbroertje gekregen. Haar vader is toen zij nog maar 10 maanden was bij ons weggegaan naar een nieuwe vriendin.Mijn dochtertje heeft het er nu erg moeilijk mee dat haar halfbroertje wel een vader en een moeder bij elkaar heeft en zij niet.
Ze zegt steeds: "Het is niet eerlijk". Ik vind het bijzonder sneu voor haar en weet niet wat ik hierop moet antwoorden. Haar vader zegt gewoon tegen haar dat het inderdaad ook niet eerlijk is, maar dat zij nu eigenlijk twee moeders heeft: namelijk haar echte moeder en ook een beetje zijn vriendin. Hoe vang ik dit op?
P.s. Mijn dochtertje is twee keer per week een nacht bij haar vader.
[Naam en e-mailadres bekend bij redactie]
Antwoord
De meeste kinderen hebben het moeilijk met de scheiding van hun ouders. Zij kiezen er (doorgaans) niet voor, dat doen hun ouders, of in ieder geval één van de ouders. Echter, de scheiding zelf hoeft niet een blijvend negatief effect te hebben op kinderen. Een problematische relatie tussen gescheiden ouders, waarin slecht gecommuniceerd wordt over de kinderen, geeft wel problemen.
Uw dochtertje heeft nu heel duidelijk ondervonden, doordat ze een halfbroertje heeft gekregen, dat haar (biologische) ouders niet bij elkaar zijn. En daar heeft ze het moeilijk mee. Ze is waarschijnlijk ook jaloers, en dat is natuurlijk heel goed te begrijpen.
Haar vader, uw ex-man, zegt dat het niet eerlijk is, maar ook dat ze twee moeders heeft. Ik ben het met hem eens dat het niet eerlijk is , maar niet dat ze twee moeders (of vaders) heeft. Ze heeft natuurlijk maar één vader en één moeder. Wel heeft ze een stiefvader en een stiefmoeder, en haar stiefvader is de echte vader van uw zoontje.
Het probleem van uw dochtertje zou ook te maken kunnen hebben met uw eigen gevoelens ten aanzien van uw ex-man. Het zou kunnen zijn dat u nog steeds boos en verdrietig bent over de verlating van uw ex-man. Uw dochtertje is vermoedelijk een gevoelig meisje, waardoor zij zulke gevoelens goed aanvoelt.
Ik denk dat u haar het beste kan opvangen door tegen haar te zeggen dat het verdrietig is dat u en uw ex-man niet meer bij elkaar zijn, maar dat dat wel de werkelijkheid is. Het gaat er om dat u haar laat voelen dat u veel van haar houdt, maar tegelijkertijd gelukkig bent met uw huidige partner en uw baby. Zo ervaart zij dat allerlei gevoelens naast elkaar mogen bestaan. Dus dan mag ze jaloers zijn, en verdrietig, maar ook haar halfbroertje leuk gaan vinden. Door haar in de verzorging van de baby te betrekken, geeft u haar het gevoel, dat ook zij belangrijk is voor haar halfbroertje. Zij zal hem dan steeds leuker gaan vinden.
Ook is het belangrijk dat uw huidige partner veel aandacht aan uw dochterje besteedt, en samen met haar en de baby dingen onderneemt. Daarnaast is van belang dat u probeert om zo goed mogelijk te communiceren over uw dochterje met uw ex-man. Ik raad u aan om uw dochtertje en uw ex-man veel ruimte te geven om met elkaar om te gaan, zodat zij ervaart dat ze een eigen vader heeft, die geïnteresseerd in haar is, en voor wie ze uniek is.
Joanna Sandberg
psychologe, pedagoge en gezinstherapeut
Co-kind van 1½ vertoont scheidingsangst?
Mijn dochter (bijna 1½ jaar) is vanaf haar geboorte een co-kindje. Ze woont deels bij haar vader en deels bij mij (co-ouderschap). Meestal gaat ze hooguit 4 dagen naar haar papa toe. Dit verloopt goed. 's Avonds rond 19.30/20.00 uur wordt ze dan teruggebracht. En rond 21.30 gaat ze dan naar bed. Dat is normaal voor haar: ze gaat meestal tussen 20.30 uur en 21.30 uur naar bed.Onlangs is een kleine week bij hem geweest en werd de eerste nacht daarop bij mij huilend wakker, ze huilde gewoon hysterisch en klampte zich aan mij vast. Ook was ze lichamelijk erg onrustig en liet ze veel winden.
Nu is mijn vraag, komt dit gedrag voort uit de 'wisseling' of zal haar iets anders dwars gezeten hebben? Ze was ontroostbaar en niet af te leiden. Na 1½ uur ging ze eindelijk weer slapen. Overdag is ze meestal ook de eerste dag erg plakkerig... en snel van slag.
Nu denken we erover om 's middags al te 'wisselen', zodat ze langer kan wennen en om kan schakelen. Heeft u nog andere tips? Bedankt!
E. Slagter, Utrecht
Nagel@casema.net
Antwoord:
Geachte mevrouw Slagter,
Wanneer ouders kiezen voor co-ouderschap blijven ze gezamenlijk verantwoordelijk voor de zorg en opvoeding van hun kind(eren). In de praktijk betekent dat het kind twee huizen en twee kamertjes heeft, en dus afwisselend bij één van zijn ouders woont. Het is voor co-ouderschap essentieel dat de ouders regelmatig en goed met elkaar kunnen en blijven overleggen over de kinderen.
U schrijft dat uw dochtertje van anderhalf jaar hooguit vier dagen naar haar vader gaat. Het is mij niet duidelijk of dit vier dagen in de week is, want als dat zo zou zijn, is zij vaker bij haar vader dan bij u. Ik neem aan, zoals u de situatie beschrijft, dat dat niet het geval is.
Gehecht aan moeder en vader
Uw dochtertje is al vanaf haar geboorte een co-kindje, en het is voor haar waarschijnlijk gewoon om na een paar dagen te wisselen van ouder en omgeving. Toch wordt er veel van haar gevraagd. Ze moet steeds om de zoveel dagen omschakelen van de ene ouder naar de andere. Blijkbaar heeft u een stabiel kind, want ze heeft tot nu toe weinig problemen gegeven. Ze heeft zich dus zowel aan u als aan haar vader gehecht.
Kinderen die door hun moeder en hun vader verzorgd worden kunnen zich aan beiden hechten. Echter, ouders gaan verschillend, op hun eigen manier met hun kind om, en kinderen hechten zich verschillend aan ouders. Waarschijnlijk is het ook zo dat een kind zich het sterkst hecht aan de ouder die een vast patroon heeft in de omgang met het kind, en met wie het kind het emotioneel intensiefst contact heeft. Deze ouder voelt dan heel goed de behoeften van het kind aan, en gaat er ook op een adequate wijze op in.
Uit uw schrijven lijkt mij dat uw dochtertje zich het sterkst aan u gehecht heeft. Nadat ze langer dan normaal bij haar vader is geweest, vertoont ze vastklampend gedrag. Met anderhalf jaar wordt zij zich ook meer bewust van zichzelf. De scheidingsangst is dan ook het sterkst bij kinderen tussen de 14 en 20 maanden. Zij heeft u echt gemist en zich verlaten gevoeld, waardoor ze angstig is geworden. De periode die ze van u gescheiden is geweest heeft te lang geduurd. En het winden-laten kan erop wijzen dat ze te veel lucht heeft gehapt door alle spanning. Dat geeft buikpijn, en winden laten en boeren helpt dan om het te veel aan lucht te ontsnappen.
Paula Lampe schrijft in haar boek "Gedeelde kinderen" dat veel deskundigen van mening zijn dat kinderen pas na hun zesde jaar geschikt zijn voor het systeem van co-ouderschap. Dit in verband met de vroege hechting. Ook zou het peutertje het steeds moeten verhuizen als straf kunnen ervaren.
Hoe kunnen u en de vader uw dochtertje nu helpen?
U zou kunnen overwegen om haar een tijd kortere periodes bij haar vader te laten zijn, als dat mogelijk is. Want het zal tijd kosten om haar scheidingsangst te verminderen. Als dat niet mogelijk is, is het belangrijk dat haar vader goed in de gaten houdt wanneer zij u gaat missen, en waarschijnlijk is dat al na één of twee dagen. Wanneer zij u nodig heeft, zou u zo snel als mogelijk naar haar toe moeten gaan. Het gaat erom dat zij er vertrouwen in krijgt dat u er bent als zij u nodig heeft. Dat hoeft en kan meestal niet meteen, maar het moet ook geen dag duren. Als haar vader over u praat, en haar vertelt dat u er zometeen weer bent, helpt hij haar ook gerust te stellen. Misschien kunt u ook een regeling treffen dat ze wel een paar dagen bij haar vader is overdag, maar dan 's avonds bij u is en in haar eigen bedje slaapt. U en haar vader moeten dus veel overleggen over hoe het met haar gaat. Scheidingsangst wordt minder naarmate een kind ouder wordt, en na het derde jaar kan het kind scheidingen steeds beter aan. Ik hoop dat u en de vader van uw dochtertje de regeling een periode kunnen veranderen in het belang van uw kind.
(zie ook: recensie van boek Paula Lampe )
Joanna Sandberg
psychologe, pedagoge en gezinstherapeut
Gescheiden vader: "Moet ik mijn zoon dwingen om bij mij te komen?" (11 jr)
Ik ben vader en ik ben een half jaar geleden gescheiden. Sinds 3 maanden woon ik alleen in een andere stad. Nu heeft mijn zoon (11 jaar) al voor de tweede keer niet zo'n zin om bij mij langs te komen. Hij verveelt zich en mist zijn vrienden, zegt hij. Ikzelf zou het omschrijven als "hij wil graag zijn eigen leven leiden". Mijn dochtertje van 7 heeft gelukkig wel zin om te komen.
Mijn vraag: hoe moet ik hiermee omgaan? Moet ik forceren dat hij komt, of kan ik zeggen – wat ik nu gedaan heb – "Het hoeft niet, jammer, maar dan tot volgende week"? Ik stel deze vraag vooral met het oog op de toekomst, dus niet speciaal naar aanleiding van de recente incidenten.
[naam en adres bekend bij de redactie]
Antwoord
Met het oog op jullie onderlinge relatie is het heel verstandig dat u uw zoon niet gedwongen heeft om te komen. Want als u eist dat hij komt, zonder rekening te houden met zijn eigen wensen en gevoelens, kan de relatie behoorlijk verslechteren, terwijl de puberteit nog moet komen.
Ook goed is uw blik op de toekomst. De puberteit komt er al snel aan, en dan is het voor een kind, en zeker voor een zoon, belangrijk dat hij een goede relatie heeft met zijn vader.
Ouders en vrienden
Zoals u zelf al ondervonden heeft bij uw zoon, worden vrienden steeds belangrijker naarmate een kind ouder wordt. In de puberteit worden ze zelfs érg belangrijk. Maar anderzijds blijven ouders ook heel belangrijk voor pubers, en de relatie die je met je puber hebt, is gebaseerd op de relatie die je met hem had toen hij nog niet in de puberteit was.
Hetzelfde geldt in wezen ook voor je relatie met je kind na de scheiding. Als de relatie goed was voor de scheiding, dan kunnen er problemen ontstaan rondom de scheiding, maar dan komt het wel weer goed.
Probeer je in te leven
In zekere zin heeft u gelijk dat uw zoon zijn eigen leven wil leiden, maar zoals u het formuleerde klonk het niet zo begripvol. Dat is jammer want uw zoon heeft echt begrip nodig.
Probeert u zich eens in te leven in zijn situatie:
- je ouders zijn net gescheiden, waar jij niet om gevraagd hebt. Bijna altijd is een scheiding van de ouders niet de wens van de kinderen. Zij hebben liever dat hun ouders bij elkaar blijven;
- je vader woont niet meer thuis. Hij woont zelfs niet meer in dezelfde stad, maar in een vreemde stad waar je niemand kent;
- misschien is de scheiding met ruzie en gedoe gepaard gegaan. Ook dat vinden kinderen vreselijk.
Prijs u in ieder geval gelukkig dat uw zoon vrienden heeft. Zeker rondom een scheiding is het fijn voor kinderen om gewoon met je oude, vertrouwde vriendjes om te kunnen gaan. Daarom voelt uw zoon zich goed op de plek waar hij woont, en (nog) niet op de nieuwe plek bij u, waar hij geen vrienden heeft (alleen zijn zusje) en waar hij zich dus vreselijk verveelt. Dat is al met al heel goed te begrijpen.
Compromissen sluiten
Het is dus belangrijk dat jullie een goede band hebben (of houden, of krijgen), zeker omdat jullie elkaar niet meer elke dag zien. Als u voorheen geen goede relatie met uw zoon had, dan moet u echt erg uw best gaan doen om dat alsnog voor elkaar te krijgen. Hij heeft – zoals gezegd – niet om de scheiding gevraagd, maar hij moet wel de lasten ervan dragen.Ik raad u in ieder geval sterk aan om goed met uw zoon te gaan praten en goed te luisteren naar wat hij zelf écht zou willen. Mogelijk kunt u dan compromissen met hem sluiten.
Als de omgangsregeling bijvoorbeeld inhoudt dat uw zoon en uw dochter elk weekend bij u komen, dan vindt uw dochter dat waarschijnlijk geen bezwaar, maar is het te vaak voor uw zoon. U zou dan kunnen voorstellen dat hij niet een heel weekend komt, maar een dag en bijvoorbeeld één keer in de twee weken in het weekend één nacht.
Probeer het leuk en gezellig te maken
Wanneer uw zoon bij u is, geef hem dan ook extra aandacht als uw dochter 's avonds al naar bed is. U kunt dan samen met hem een film kijken die hij leuk vindt, of samen een spelletje doen, etc.
Ook een goed idee is om voor te stellen dat hij een vriendje meeneemt als hij naar u toe gaat. Vaak is dat heel gezellig.
Probeer het in ieder geval leuk te maken voor uw zoon, zodat hij graag komt, en wees daar creatief in:
- kook lekker;
- besteed aandacht aan het samen eten;
- betrek uw kinderen bij het koken;
- ga samen muziek maken of beluisteren;
- zorg ervoor dat je samen kunt lachen;
- praat nooit onaardig of klagend over zijn moeder;
- en betrekt hem nooit in uw scheidingsproblemen.
Heeft uw zoon een eigen kamer bij u, of een eigen plek? Dan is het ook belangrijk om die samen, rekening houdend met zijn wensen, gezellig te maken. Voor kinderen, en zeker voor pubers, is het heel belangrijk om een eigen plek te hebben waar ze zich terug kunnen trekken.
Kwaliteit in plaats van kwantiteit
Tenslotte is het belangrijk dat u zich realiseert dat het om de kwaliteit van aandacht gaat, en niet om het aantal uren dat hij bij u is. Dus: - maak het gezellig;
- luister naar wat hij te vertellen heeft;
- zorg dat u weet waar hij mee bezig is;
- wees geïnteresseerd in wat hij doet;
- ga naar zijn schoolavonden en sportwedstrijden;
- bel hem ook door de week op ("Hoe ging je proefwerk?")
- enzovoorts.
En ook al is hij misschien minder bij u dan u eigenlijk zou willen: wanneer hij het fijn bij u vindt, zal hij graag en vaak bij u komen, ook in de puberteit die zich binnenkort aan zal dienen. Bedenk daarbij wel dat de meeste (oudere) pubers zich niet meer aan de bezoekregeling houden, en zelf willen bepalen wanneer ze bij welke ouder zijn. Succes ermee!
Joanna Sandberg
psychologe, pedagoge en gezinstherapeut
Luisteren naar kinderen: waarom is het soms moeilijk?
Luisteren naar kinderen: waarom is het soms moeilijk?
februari 20, 2009 door lindanuyts
In een vorig artikel besprak ik een techniek die ‘aktief luisteren' genoemd wordt. Wanneer ik met ouders deze techniek wat verken, komt vaak de verzuchting dat het zo ‘onnatuurlijk' overkomt. En dat is niet alleen met deze techniek zo. Elke verandering in ‘gedrag' brengt met zich mee dat dit gedrag in het begin vreemd aanvoelt.
Waarom is dat zo? Wanneer je een andere opvoedingstechniek uitprobeert, mag je niet uit het oog verliezen dat elke tip of elk opvoedingsadvies gebaseerd is op bepaalde aannames over wat ‘goed' is voor kinderen. De techniek van het ‘aktief luisteren', bijvoorbeeld, komt uit de therapeutische en hulpverleningswereld. Daar heeft men ondervonden dat wanneer mensen op een bepaalde manier beluisterd worden, zij meer inzicht krijgen in zichzelf en gemakkelijker emoties gaan uiten en verwerken.
Actief luisteren naar kinderen is daarom gebaseerd op volgendde basisaannames:
- alle emoties zijn ok en het is goed deze te uiten
- kinderen hebben eigen ideeën over de problemen waar zij mee kampen en kunnen ook zelf oplossingen bedenken.
- kinderen hebben recht op een eigen mening
- wanneer emoties hoog zitten, is leren over regels en waarden heel moeilijk
Wanneer je als ouder deze techniek toe gaat passen zonder ook even bij de basiswaarden stil te staan, kan het zijn dat deze techniek zeer ‘onnatuurlijk' gaat aanvoelen. Wat als je het toevallig zelf erg moeilijk hebt met boosheid? Of misschien ben je er diep binnenin van overtuigd dat kinderen niet boos mogen zijn? Of dat jongens niet mogen wenen? Wanneer je dan gaat ‘proberen' te luisteren, kom je met je innerlijke overtuigingen in conflict. Je voelt je ongemakkelijk en om de techniek toe te passen moet je gaan ‘doen alsof'.
Wat nu?
Wanneer kinderen beluisterd worden in hun emoties en hun belevingen, ontwikkelen zij een goed gevoel over zichzelf. Dit gegeven alleen al is een motivatie voor ouders om te gaan oefenen in het luisteren naar hun kind kind. Daarbij is het belangrijk dat het luisteren niet alleen een techniek blijft, maar een natuurlijke manier van omgaan met kinderen (en volwassenen).
Hoe ga je te werk?
- lees meer over ‘luisteren naar kinderen' en beperk je niet alleen tot het hoe. Lees ook over het ‘waarom'.
- pas de techniek toe.
- wees lief voor jezelf als het niet onmiddellijk goed gaat.
- wanneer de techniek ongemakkelijk voelt, sta dan even stil bij wat er gebeurt. Waar ging het gesprek over? Over welke gevoelens ging het? Wat voelde je zelf? Wat ging er door je hoofd?
- Met welke overuigingen achter de techniek heb je het blijkbaar toch moeilijker dan je in eerste instantie dacht?
- Sta jezelf toe om te groeien als ouder en oude overtuigingen te vervangen door nieuwere en misschien meer waardevolle overtuigingen (da's aan jou om uit te maken, uiteraard)
Luisteren naar mensen en kinderen is een vaardigheid die je contact met hen zal verbeteren en verdiepen. Maar echt luisteren brengt je tegelijkertijd ook heel dicht bij jezelf. Door te luisteren wat anderen beleven, kom je in contact met dingen van jezelf die je misschien diep had weggestopt. Leren luisteren is daarom een groeiproces, dat misschien niet altijd zo soepel verloopt. Maar ik vond en vind het nog altijd zeer verrijkend en boeiend en helemaal de moeite waard!
Groetjes,
Linda
artikels die hierbij aansluiten
Zo klein maar oh zo eigen-wijs
Bron Ouders Online
Omgangsregeling bij kind met ADHD en ODD stopzetten? (9 jr)
6 maart 2009
Ik ben gescheiden en ik heb een omgangsregelling met mijn ex voor onze zoon van 9. Onze zoon heeft ADHD en ODD, wat soms best veel stress geeft. [ODD staat voor 'Oppositional Defiant Disorder', een agressieve gedragsstoornis - red.] Nu is het geval dat mijn ex niet gelooft en niet accepteert dat onze zoon ADHD/ODD heeft. Hij laat hem gewoon alleen om boodschappen te doen, enz. Ik vind het risico dat hem iets overkomt ontzettend groot.
Ook heeft mijn zoon astma en er is daar geen ventilatie op de slaapkamer, dus elk weekend is het weer raak. Dan krijg ik een oversturig kind terug dat benauwd en opstandig en moe is.
Erover praten met mijn ex heeft geen nut. Er is al van alles geprobeerd. Kan ik onze zoon thuishouden?
[naam en adres bekend bij de redactie]
Antwoord
Nee, het lijkt me geen goed idee om uw zoon thuis te houden. Het contact van een kind met zijn vader is zo belangrijk dat u hem dat beter niet kunt ontzeggen, ook al zijn de omstandigheden bij de vader niet optimaal.
Hieronder zal ik eerst iets vertellen over het verloop van scheidingen in het algemeen, en wat je moet doen om de schade bij het kind zo beperkt mogelijk te houden. Daarna zal ik dieper ingaan op de specifieke problemen die er in uw geval spelen: de gedragsstoornissen van uw zoon en uw zorgen over zijn verzorging door zijn vader.
Conflicten over de kinderen
Na een scheiding houden veel ouders conflicten over hun kinderen. Zoals u zelf al aangeeft, begint het er natuurlijk mee om samen te praten en tot een oplossing te komen. Maar u vertelde dat dat geen nut heeft. Helaas is het zo dat veel ex-echtgenoten niet meer met elkaar kunnen overleggen, ook niet over hun kinderen. Hoe ga je daar als ouder nu het beste mee om?
Een scheiding is voor geen enkel kind leuk. Toch hoeft een scheiding niet per definitie slecht te zijn voor een kind. Wel is het zo dat een scheiding voor kinderen een stressvolle gebeurtenis is die de oorzaak kan zijn van gedragsproblemen en emotionele problemen. Dat geldt echter vooral voor kinderen van wie de ouders openlijke conflicten hadden, waar de kinderen getuige van waren (of nog steeds zijn).
Het blijkt dat niet zozeer de scheiding zelf zorgt voor problemen bij het kind, maar meer de manier waarop de ouders met elkaar omgaan. En dat is niet alleen voor de scheiding zo, maar ook daarna. Het is voor het kind dus het allerbelangrijkst dat de openlijke conflicten tussen de ouders er niet zijn of zo snel mogelijk stoppen.
Belangrijk en fijn voor het kind
Hoe ga je dan om met het feit dat je het niet eens bent met wat de vader met je kind doet? Dat is een heel moeilijk te beantwoorden vraag, omdat je als moeder natuurlijk denkt dat je weet wat het beste voor je kind is. In dit geval betekent het dat u als moeder moet zorgen dat uw zoon buiten de conflicten blijft die u met uw ex heeft over hoe er met hem omgegaan moet worden.
Hoe moeilijk het ook voor u is, vertel uw zoon dat u het belangrijk en fijn voor hem vindt dat hij naar zijn vader gaat. Dat is heel moeilijk, maar u moet accepteren dat uw ex de verantwoordelijkheid voor uw zoon heeft in de tijd dat hij bij hem is.
Duidelijkheid en structuur
De vraag is dan hoe u ervoor kunt zorgen dat de weekenden bij zijn vader toch wat beter verlopen en vooral dat u uw zoon wat minder overstuur terugkrijgt.
Het kan helpen om hem rondom de bezoekregeling extra duidelijkheid en structuur te geven. Zeker voor een kind met ADHD en ODD is die structuur belangrijk. Dus:
- vertel hem wanneer hij gaat en wanneer hij weer terugkomt;
- erken (tegenover uw zoon) dat er verschillen zijn tussen hoe het bij zijn vader gaat en hoe het bij u gaat. Benóem die verschillen ook. Dat kan uw zoon houvast geven;
- wees duidelijk wat bij u de regels zijn en hou daar ook aan vast. Kinderen met ADHD en ODD hebben die nodig;
- je zou ook kunnen denken aan een bepaald ritueel om de overgang naar vader – omgekeerd, en weer terug naar moeder – te markeren. Bijvoorbeeld door samen (u en uw zoon, maar ook uw zoon en zijn vader) een bepaald type koekje te eten bij het vertrek, gevolgd door een high five. Ik noem maar wat. Als het msaar iets duidelijks is, wat steeds hetzelfde is.
Zorgen over de verzorging
Ten slotte uw zorgen over de manier waarop uw ex jullie zoon verzorgt. Alleen als er zeer ernstige mishandeling of verwaarlozing zou spelen, zou dat een reden zijn om de omgangsregeling te veranderen. Dat kan dan alleen met behulp van een juridische procedure waarbij de tekortkomingen van de vader aangetoond moeten worden. Maar ik waarschuw u: dat is in bijna alle gevallen een zeer taai proces over dingen die vaak erg moeilijk aan te tonen zijn.
Als u echt dingen wilt veranderen in de omgangsregeling, zou u nog wel kunnen proberen met behulp van een mediator om de tafel te gaan zitten. Mediators zijn mensen die gespecialiseerd zijn in het helpen oplossen van conflicten, om samen met ex-echtgenoten tot een nieuwe overeenstemming te komen. In veel gevallen is dat aan te raden boven langdurig getouwtrek, omdat het kind degene is die daar uiteindelijk de dupe van wordt.
Ik wens u veel succes!
Annelou de Vries
kinder- en jeugdpsychiater